บทที่ 138 แสร้งทำเป็นจริง

"ช่างมันเถอะ เจอพ่อค้าไร้คุณธรรมแบบนี้ ฉันยอมรับสภาพก็ได้!" สวี่ซือเสียนหิ้วกระเป๋าหนัง ใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ "ดีนะที่แค่ไม่กี่หมื่นหยวน ถือว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“อะไรนะ? เงินตั้งหลายหมื่นยังบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกเหรอ?" หู่จึมองเขาด้วยความตกตะลึง "โทษตัวเองที่ตาไม่ถึง ซื้อขายกันจบแล้ว ใครก็ทำอะไรเขาไม่ได้" สวี่ซือเสียนถอนหายใจ "ขอบคุณพวกคุณทั้งสามคนมากนะ ฉันยังมีงานมีชีวิตที่ต้องจัดการ ไม่มีเวลามานั่งเถียงกับเขาหรอก! ถือซะว่าเสียเงินซื้อบทเรียนก็แล้วกัน" พูดจบ สวี่ซือเสียนก็ขอตัวลากลับ "คำเตือนหวังดีไม่อาจรั้งคนรนหาที่ตาย! ให้ฉันพูดนะ พ่อค้าใจดำแบบนี้ไม่สมควรได้รับการช่วยเหลือหรอก ปล่อยให้มันตายๆ ไปซะเถอะ!" หู่จึถ่มน้ำลายใส่ร้านเจินเป่าไจอย่างเดือดดาล "ฉันไม่ได้จะช่วยเขา ฉันทำเพื่อจะจับฆาตกรต่างหาก" พี่เหลียงจุดบุหรี่สูบ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "คดีนี้กว่าจะเจอเบาะแสใหม่ก็ยากเย็นแสนเข็ญ ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป ก็ไม่รู้ว่ามีดเล่มนั้นจะตกไปอยู่ในมือใครอีก แล้วจะมีเหยื่อรายใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกไหม”

“แต่เขาดึงดันไม่ยอมรับท่าเดียว จะทำยังไงล่ะ?" หู่จึเกาหัว "จะให้ไปขโมยหรือปล้นมาก็คงไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?”

“ถึงขั้นต้องขโมยหรือปล้นก็คงไม่หรอก!" ลู่เฟยครุ่นคิดแล้วพูดว่า "ความจริงที่หม่าเหลาสานไม่ยอมรับ ก็เพราะเขาไม่รู้ว่ามีดเล่มนั้นอันตรายแค่ไหนต่างหาก”

“อ้อ?" พี่เหลียงเคาะเถ้าบุหรี่ พลางมองลู่เฟย "ขอแค่ทำให้เขารู้ว่า มีดเล่มนั้นจะเอาชีวิตเขาจริงๆ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะยังกล้าเก็บมันไว้อีก!”