บทที่ 1381 หัวมังกรคืนสู่ที่เดิม

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว——

ลมทะเลสายนี้ช่างมาได้จังหวะราวกับปาฏิหาริย์

เรือทองหยวนเป่าลำนั้นเดิมทีก็ผุพังเต็มที ไม่น่าจะรับน้ำหนักคนจำนวนมากขนาดนี้ได้

แต่ภายใต้แรงส่งของลมทะเล เรือผุๆ ลำนี้กลับแล่นไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยผลักดันอยู่เบาๆ

เพียงชั่วเวลาสูบบุหรี่หมดไปมวนเดียว ก็มาถึงท่าเรือแล้ว