บทที่ 1406 ราคาของคนไม่รักษาคำพูด

ลู่เฟยมองจางต้าเฉิงด้วยรอยยิ้ม แล้วเอ่ยว่า "เถ้าแก่จาง นายลองลูบไฝอายุสั้นของนายดูสิ"

จางต้าเฉิงก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่ถูกลวกจนหงิกงอราวกับตีนไก่ เผยรอยยิ้มขื่นที่ดูอัปลักษณ์ยิ่งกว่าตอนร้องไห้เสียอีก

"เถ้าแก่ลู่ มือของฉันกลายเป็นสภาพนี้ไปแล้ว ยังจะลูบอะไรได้อีกล่ะ?"

"ง่ายจะตายไป นายก็ดูที่รูปปั้นกุมารทองนั่นสิ ขอแค่บนรูปปั้นกุมารไม่มีไฝอายุสั้นแล้ว บนหน้านายก็ต้องไม่มีเหมือนกัน"

จางต้าเฉิงเบิกตากว้างเพ่งมอง