บทที่ 1410 คำมั่นสัญญาที่ไม่อาจฝ่าฝืน

"เดี๋ยวก่อน!"

เมื่อเห็นว่าชายชราหันหลังกำลังจะจากไป ลู่เฟยก็ร้องเรียกเขาไว้

"แกยังต้องการอะไรอีก?"

แผ่นหลังของชายชราแข็งทื่อ หันขวับกลับมาด้วยใบหน้าดำทะมึน

"ท่านผู้เฒ่า ท่านลืมอะไรไปหรือเปล่า?" ลู่เฟยมองเขาด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย