บทที่ 1430 เป่าลมสามครั้ง

เมื่อฟังผีของเฉินซินหยวนเล่ามาถึงตรงนี้ ลู่เฟยและหูจื่อก็อดไม่ได้ที่จะหันมามองหน้ากัน

เสียงนั้นมันมีปัญหาชัดๆ

ไม่ใช่อาการจิตเภทอะไรนั่นอย่างแน่นอน

"เสียงนั้นบอกให้คุณเป่าลม คุณก็เป่าเลยงั้นเหรอ?" ลู่เฟยมองเฉินซินหยวนที่มีใบหน้าหมองคล้ำราวกับคนโชคร้าย

"ใช่ครับ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม... บางทีตอนนั้นผมอาจจะสติเลื่อนลอยไปแล้ว หรือบางทีผมอาจจะหวังให้มีอะไรสักอย่างมาช่วยผมทำงานจริงๆ... การเป็นวัวเป็นม้าทำงานหนักมันเหนื่อยเกินไปจริงๆ ครับ..."