บทที่ 148 สุนัขหยิน

เงาดำราวกับภูตผี พุ่งลอดหว่างขาของทุกคนไปอย่างไร้สุ้มเสียง และกระโจนเข้าใส่จิงเจี้ยนอย่างกะทันหัน

สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่กระบี่ไม้ท้อของจิงเจี้ยน พอเห็นเงาดำกระโจนออกมา ก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ลู่เฟยหันขวับไปมอง เห็นเขี้ยวสุนัขแหลมคม ก็ตกใจสุดขีด

"ระวัง!"

จิงเจี้ยนรู้สึกเย็นวาบที่ก้น สัญชาตญาณสั่งให้กระโดดหลบไปข้างหน้า