บทที่ 1498 ยังมียอดฝีมืออีกเหรอเนี่ย

"ผู้หญิงที่แกะสลักจากไม้นั่น มีกลิ่นเหม็นสาบฉุนกึก ฉันดมดูก็รู้เลยว่าไม่ใช่ของดีแน่ๆ"

จงเสี่ยวจิงนั่งไขว่ห้างโชว์เรียวขาขาวผ่องพิงพนักโซฟา

"ฉันแค่อยากจะดูให้ชัดๆ หน่อย แต่แฟนฉันตื่นมาเห็นฉันถือไม้แกะสลักนั่นอยู่ เขาก็โกรธมาก แย่งมันกลับไปทันที แถมยังขู่เสียงเข้มว่าห้ามไปแตะต้องของๆ เขาซี้ซั้วอีก"

"เมื่อก่อนเขาไม่เคยทำแบบนี้กับฉันเลยนะ! เขาเคยบอกว่า ของๆ เขาก็คือของๆ ฉัน!"

"แต่พอกลับมาจากเมืองอวิ๋นเฉิงคราวนี้ ขนาดตอนนอนเขายังนอนกอดไอ้ไม้เหม็นสาบนั่นเลย!"