บทที่ 150 คำสาปแช่งของพ่อค้าหมา

"เยี่ยมไปเลย!"

ลู่เฟยถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็บอกให้คนอื่นๆ ปล่อยตัวเสี่ยวหยา เขานำร่มสีดำไปกางไว้เหนือหัวของเธอ ทว่า ร่มสีดำกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

"ทำแบบนี้ไม่ได้เหรอ?" ลู่เฟยชะงักไป นึกอยู่ครู่หนึ่ง จึงจับมือเสี่ยวหยาให้มากุมที่ด้ามร่ม

ดอกไม้สีแดงอันลี้ลับร่ายรำ วิญญาณของเสี่ยวหยาค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา และไหลกลับเข้าสู่ร่างของเธอผ่านทางด้ามร่ม ขนสุนัขหลุดร่วงลงมา ใบหน้าของเสี่ยวหยากลับคืนสู่สภาพเดิมในที่สุด

"ไม่เป็นไรแล้ว!" ลู่เฟยหอบหายใจแฮกๆ แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เมื่อกี้สถานการณ์วิกฤตมากจริงๆ โชคดีที่มีร่มคันนี้!