บทที่ 1501 การเกาะคนรวยกินก็ไม่ง่ายเลย

ชายวัยกลางคนมองจงเสี่ยวจิงด้วยความงุนงง จำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

"โอ๊ย พี่เผิงของฉัน ทำไมพี่ถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะเนี่ย พี่รู้ไหมว่าฉันเนี่ยแทบขาดใจตายแล้ว"

จงเสี่ยวจิงที่ยังมีแผ่นพอกหน้าแปะอยู่ ออดอ้อนพลางกอดแขนชายวัยกลางคน

"ไม่เชื่อพี่ลองคลำดูสิ ตอนนี้หัวใจฉันยังเต้นแรงไม่หายเลย..."

ภาพตรงหน้าทำเอาลู่เฟยและหูจื่อต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพากันถอยหลังไปหลายก้าวโดยมิได้นัดหมาย