บทที่ 1510 อู๋เจี้ยนจื่อ

หู่เหยียยืนอยู่หน้าประตูเหล็กสลักลวดลายด้วยสีหน้าซับซ้อน ทอดสายตามองเข้าไปยังสิ่งปลูกสร้างอันเงียบสงบเบื้องหลังบานประตู

คุณนายเพิ่งจะไม่อยู่แค่เดือนเดียว บ้านพักตากอากาศแห่งนี้ก็ดูเงียบเหงาซบเซาลงไปถนัดตา...

"หู่เหยีย!"

ผู้บำเพ็ญเพียรในชุดสีขาวดำจ้องมองแม่กุญแจประตู สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"แม่กุญแจถูกทำลาย มีคนมาที่นี่! รอยเท้ามีแต่เดินเข้าไปไม่มีเดินออกมา พวกมันน่าจะยังอยู่ข้างใน!"