บทที่ 153 อักขระหยิน

เขตเมืองเก่า ถนนสายเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาเส้นหนึ่ง

ลู่เฟยได้พบกับจิงเจี้ยน เขาเปลี่ยนมาใส่ชุดที่สะอาดสะอ้าน บนแขนยังพันผ้าพันแผลอยู่ แต่สีหน้าดูดีกว่าเมื่อวานมาก

"ลู่เฟย มาทางนี้" จิงเจี้ยนเดินนำลู่เฟยเข้าไปในร้านเก่าๆ แห่งหนึ่งอย่างคุ้นเคย ที่นี่ดูเหมือนร้านช่างไม้ บนชั้นวางเต็มไปด้วยงานแกะสลักไม้ที่ดูมีชีวิตชีวา

"อาจารย์ม่อ อาจารย์ม่อ" จิงเจี้ยนมองไม่เห็นใคร จึงตะโกนเรียกเสียงดัง

"ไอ้หนูตระกูลจิง จะตะโกนเสียงดังทำไม หูฉันยังไม่หนวก" ชายชรารูปร่างผอมเกร็ง ผมหงอกขาว สวมผ้ากันเปื้อนเดินเชื่องช้าออกมา ขมวดคิ้วถลึงตาใส่จิงเจี้ยน