บทที่ 1606 ผมคิดถึงปู่

ของเหลวค่อยๆ ไหลหยดลงมาตามสายน้ำเกลืออย่างช้าๆ

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลไปทั่วห้องพักผู้ป่วย

"ปู่ครับ——"

จู่ๆ ติงเป่าหยวนก็ร้องตะโกนลั่น เด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงคนไข้อย่างแรง เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก หอบหายใจแฮกๆ กอบโกยอากาศเข้าปอด

"นายฟื้นแล้ว"