บทที่ 1622 ยันต์เก้าคำศักดิ์สิทธิ์

เหล่าผีตายโหงจมน้ำพุ่งชนดงสาหร่ายอย่างบ้าบิ่น ทำให้แม่น้ำที่ขุ่นมัวอยู่แล้วยิ่งขุ่นคลั่กเข้าไปอีก

เศษสาหร่ายที่ขาดวิ่นลอยกระจัดกระจายไปทั่วสายน้ำ

ลู่เฟยและจิงเจี้ยนสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวในดงสาหร่ายอย่างละเอียด พยายามตามหาร่องรอยของโจรทั้งสามคน

ผีตายโหงจมน้ำตัวหนึ่งค่อยๆ ว่ายมาหยุดอยู่ด้านหลังลู่เฟยอย่างเงียบเชียบ

ด้านข้างลำตัวที่ซีดเผือดและบวมอืดนั้น กลับมีมือที่สามงอกออกมาอย่างน่าสยดสยอง ปลายนิ้วทะลวงผ่านสายน้ำที่ขุ่นมัวอย่างเงียบกริบ เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็วมุ่งตรงไปยังกระเป๋าวิเศษข้างเอวของลู่เฟย