บทที่ 1644 แก่นซากศพ

"ฉันเป็นคนฆ่าสุ่ยป๋าเหรอ?"

ลู่เฟยมองดูแผ่นหนังปลาตายกองนั้นอย่างเหม่อลอย ก่อนจะหยิบร่มสีดำออกมาจากกระเป๋า

"ไม่ใช่ภาพหลอน"

"ในที่สุดเจ้านี่ก็ยอมออกมาจนได้ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ..."

ลู่เฟยยิ้มบางๆ แล้วเก็บร่มสีดำไป