บทที่ 1657 เสียงกัดฟัน

กู่ไหลวั่งจ้องมองลู่เฟยด้วยความตึงเครียด ดวงตาที่เหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยเบิกกว้าง

ลู่เฟยกะพริบตา เผยสีหน้าหนักใจออกมาพลางกล่าวว่า "เขาก็แค่บอกว่าทางนี้มีเรื่อง ให้พวกเรามาช่วย ส่วนรายละเอียดว่าเป็นเรื่องอะไรก็ไม่ได้พูดให้ชัดเจน พวกเราเองก็ยังงงๆ อยู่เหมือนกัน!"

"ใช่ๆๆ!"

หูจื่อรีบพยักหน้าตาม พอเห็นติงเป่าหยวนยืนนิ่ง ก็รีบเอาศอกกระทุ้งเขาทีหนึ่ง

"อ้อ ใช่แล้วๆ" ติงเป่าหยวนเพิ่งจะรู้สึกตัวและรีบเออออตามน้ำไป