บทที่ 1661 หินสะกดโลงศพ

หนังศีรษะของกู่ไหลวั่งถูกเย็บเรียบร้อยแล้ว

รอยเย็บบิดเบี้ยวไปมา ดูเหมือนมีตะขาบยักษ์น่าเกลียดเกาะอยู่ แต่มันก็ช่วยให้บาดแผลหยุดเลือดได้ในที่สุด

"พักอีกสักเดี๋ยวก็รีบไปจุดตะเกียงน้ำมันซะ ทนผ่านคืนนี้ไปได้ก็ถือว่าพวกนายไถ่บาปหมดแล้ว จะได้หลุดพ้นเสียที"

โก่วหยาจางโรยผงยาลงบนหนังศีรษะของเขา แล้วยัดสมุนไพรที่ไม่รู้จักชื่อใส่ปากเขาอีก

เขาพิงประตูอย่างอ่อนแรง ร่างกายยังคงกระตุกเป็นระยะๆ