บทที่ 1674 หนวดเสือลูบไม่ได้

ลู่เฟยรู้สึกเพียงสมองดังวิ้ง

วินาทีต่อมา ใบหน้าสัตว์ป่าอันดุร้ายของเสือสุสานก็แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าคนในชั่วพริบตา

"ลูกเอ๊ย พ่อหิวเหลือเกิน..."

ความรู้สึกผิดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเอ่อล้นขึ้นมาในใจของลู่เฟยในทันที ดวงตาทั้งสองข้างหนักอึ้ง ขาอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงคุกเข่าอย่างควบคุมไม่ได้

"ฉัน..."