บทที่ 1676 กระดูกเสือสุสาน

ลู่เฟยและช่างแบกโลงเฒ่ายืนอยู่เบื้องหน้าเสือสุสานที่กำลังอ่อนแรง

ร่างกายที่ผอมแห้งเหลือแต่กระดูกของเสือสุสานขดตัวเข้าหากันแน่น เมื่อไร้ซึ่งหนวดเคราแล้ว ใบหน้าที่เหี่ยวย่นนั้นก็คลายความดุร้ายแบบสัตว์ป่าลง เผยให้เห็นเค้าโครงของคนแก่ชราอยู่บ้าง

เส้นผมหรอมแหรมบนหัวปลิวไสวไปตามสายลม ในดวงตาของมันเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเจ็บปวด ราวกับคนแก่ที่ถูกทอดทิ้งให้รอความตายอยู่ในหลุมศพ

"ถึงแม้แกจะเป็นคนที่น่าสงสาร แต่ความเคียดแค้นมันก็ทรมานตัวแกเองไม่ใช่หรือไง? ลูกหลานอกตัญญูของแกกลายเป็นเถ้าธุลีไปตั้งนานแล้ว การจากไปก็ถือเป็นการหลุดพ้นสำหรับแกอย่างหนึ่งเหมือนกัน"

ช่างแบกโลงเฒ่าส่ายหน้าด้วยความเวทนา แล้วหันหลังกลับไป