บทที่ 1710 ระบายความแค้น

ประตูสแตนเลสบานหนักอึ้งถูกพลังอันไร้รูปร่างอันมหาศาลซัดปลิวไป ร่วงหล่นลงกระแทกกับลานกว้างที่อยู่ห่างออกไปจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งบริเวณ

บนบานประตูที่แข็งแกร่งและเย็นเฉียบ ปรากฏรอยประทับฝ่ามือทั้งห้าเรียวยาวให้เห็นอย่างชัดเจน

ผีเฒ่าทั้งห้าตนที่เคยแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว บัดนี้กลับกลิ้งหลุนๆ ไปรวมกันเป็นก้อนเดียว ราวกับมันฝรั่งที่ถูกพายุพัดกระหน่ำ

แป้งขาวและบลัชออนบนใบหน้าเหี่ยวย่นเลอะเทอะไปหมด ปากบิดเบี้ยวไปข้างหนึ่ง

ดูน่าขบขันยิ่งกว่าตัวตลกเสียอีก