บทที่ 1714 ตกหลุมพรางของปรมาจารย์ผู้นี้เข้าแล้ว

 หัวรูปสามเหลี่ยมนั้นแลบลิ้นสีแดงฉานออกมา ลำตัวมีลวดลายเป็นวงแหวนสีดำสลับขาว นัยน์ตาสีตาแนวตั้งอันเย็นเยียบจ้องเขม็งไปยังคนทั้งสองในห้อง

"แม่ร่วง! งูพิษ!" หลิวฟู่กุ้ยตกใจจนกระโดดถอยหลัง

"เชี่ยเอ๊ย!" เฉินจินฟาสร่างเมาและตื่นตัวในพริบตา คว้าเก้าอี้พับที่อยู่ข้างๆ ฟาดเข้าใส่งูพิษตัวนั้นทันที

ปัง! แม่นยำราวกับจับวาง หัวของงูพิษตัวนั้นถูกฟาดจนแหลกเละ ร่างของมันอ่อนปวกเปียกทรุดลงกับพื้นราวกับเส้นบะหมี่

"บัดซบเอ๊ย นี่ก็จะเข้าหน้าหนาวอยู่รอมร่อแล้ว มีงูโผล่มาได้ยังไงเนี่ย" เฉินจินฟาปาดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายบนหน้าผาก