บทที่ 1749 ทาสโลหิต

แสงไฟฉายสาดส่องฝ่าความมืด เผยให้เห็นโถงกว้างและสูงตระหง่าน

บนหลังคาทรงโดมสูง กระจกสีแตกละเอียดไปนานแล้ว เหลือเพียงกรอบหน้าต่างที่ว่างเปล่า

ม้านั่งไม้ยาวเก่าๆ หลายแถวล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น ปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนาเตอะและหยากไย่

ด้านหน้าสุดคือแท่นปะรำพิธี รูปปั้นเทพเจ้าล้มครืนไปนานแล้ว เหลือเพียงฐานรองที่ผุพัง

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของฝุ่นผง และกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาเตะจมูก