บทที่ 1757 อู้งานเดี๋ยวไม่มีข้าวให้กิน

รองเท้าส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งถูกยัดเข้าไปในปากของทาสโลหิตโครงกระดูก

ทาสโลหิตโครงกระดูกชะงักงันไปวูบหนึ่ง ที่มุมปากมีฟองฟูฟ่องเอ่อล้นออกมา ดวงตาทั้งสองข้างกลอกกลิ้งวนไปมาราวกับกำลังหน้ามืดตาลาย

"ยังต้องพึ่งเท้าหยกของท่านหูผู้นี้จริงๆ สินะ!"

หู่จื่อฉวยโอกาสยกเท้าถีบทาสโลหิตโครงกระดูกออกไป แล้วถอดรองเท้าอีกข้างของตัวเองออกมาด้วย

ขอเพียงมีโครงกระดูกพุ่งเข้ามา เขาก็จะเอารองเท้าประเคนใส่หน้าพวกมันทันที