บทที่ 1770 บ่อน้ำบ่อหนึ่ง

แสงไฟในห้องพักผู้ป่วยกลับมาสว่างเป็นปกติอีกครั้ง

หูจินหนิวอาเจียนออกมาอย่างหนัก คายก้อนดินสีดำขนาดใหญ่ออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

ดินเหล่านี้แห้งสนิท ไม่เหมือนสิ่งที่ออกมาจากท้องคนเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังส่งกลิ่นอายความเย็นเยียบที่แปลกประหลาดออกมาด้วย

หูจินหนิวอาเจียนไม่หยุด จนกระทั่งกองดินตรงหน้ากองสูงเป็นภูเขาเลากา เขาถึงได้หยุดลง นั่งหอบหายใจแฮกๆ อยู่บนพื้น รู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว

โดยเฉพาะที่ท้องและแผ่นหลัง ราวกับโดนใครซ้อมมาอย่างนั้นแหละ