บทที่ 1772 กินดิน

"คนทองคำเหรอ"

ลู่เฟยกับหู่จื่อสบตากัน แล้วก็ส่ายหน้าทั้งคู่

"ตาหนูเฒ่า ไม่ใช่สุสานมารดรผีหรือไง ทำไมถึงไปเกี่ยวอะไรกับคนทองคำได้ล่ะ ตกลงว่าในปากแกยังมีคำพูดจริงอยู่บ้างไหม" หู่จื่อถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนล่ำสัน ก่อนจะยื่นกำปั้นไปตรงหน้าหูจินหนิว

"เชื่อไหมว่าท่านหูคนนี้จะซ้อมแกให้อ้วกของที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้แหละ"

"น้องหู่ ฉันถึงได้บอกให้ใจเย็นๆ ก่อนไงล่ะ"