บทที่ 1775 ลมปราณครรภ์มารดรผี

หูจินหนิวหรี่แสงไฟฉายคาดหัวลง

การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าเป็นอย่างยิ่ง ทุกย่างก้าวล้วนเดินด้วยปลายเท้า เพราะกลัวว่าจะทำให้บางสิ่งบางอย่างตื่นขึ้น

เขาชะโงกหน้าเข้าไปในห้องเก็บศพก่อน กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตึงเครียด จากนั้นจึงค่อยๆ หันข้างแนบชิดกำแพง แล้วค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปทีละนิด

ลู่เฟยและหู่จื่อสบตากัน ก่อนจะลดฝีเท้าลงแล้วเดินตามเข้าไปติดๆ

เมื่อแสงจากไฟฉายคาดหัวค่อยๆ สาดส่องเข้าไป