บทที่ 1797 ศาลเจ้าที่

"นี่ตกลงว่าเป็นปีศาจเฒ่า หรือว่าปีศาจเด็กกันแน่"

ลู่เฟยทั้งสามคนเบิกตากว้าง มองดูชายชราร่างแคระที่สวมกระโปรงใบไม้ยืนหอบอยู่บนหลังคาบ้านดินอย่างประหลาดใจ

"ลิงเฒ่า รีบตื่นสิ! ถ้าเจ้ายังไม่ได้สติอีกล่ะก็ จะต้องตกนรกหมกไหม้ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดจริงๆ แน่!"

ชายชราร่างแคระยืนอยู่บนหลังคาบ้านดิน พยายามแกว่งไม้เท้าใส่สัตว์ประหลาดขนยาวอย่างสุดกำลัง

"ดูแล้วไม่เหมือนปีศาจเลย..."