บทที่ 1799 เพลงหมัด

"อาจารย์ อย่านะ..."

หยวนไป๋เหมยร้องโหยหวน พุ่งเข้าหาสัตว์ประหลาดขนยาวอย่างไม่คิดชีวิต

ตูม!

สัตว์ประหลาดขนยาวยกมืออีกข้างขึ้นเบาๆ พลังฝ่ามืออันมหาศาลซัดหยวนไป๋เหมยปลิวละลิ่วออกไป โดยไม่ส่งผลกระทบต่อความเร็วในการส่งกรงเล็บที่เปื้อนเลือดเข้าปากเลยแม้แต่น้อย

รูม่านตาสีแดงก่ำสั่นระริกอย่างรุนแรง ในสายตาของมันมองไม่เห็นสิ่งอื่นใดอีกแล้ว มีเพียงความปรารถนาดิบเถื่อนที่สุดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น