บทที่ 181 ถอดจิตลงยมโลก

รถยนต์คันเล็กขับออกจากตีนเขารกร้าง มุ่งหน้าสู่ถนนกลับเข้าเมือง เจี่ยป้านเซียนนั่งอยู่ในรถ ตื่นเต้นจนน้ำตาคลอเบ้า

"สามปี! สามปีเต็มๆ ไอ้หนูตระกูลลู่ เอ็งรู้ไหมว่าสามปีมานี้ข้าใช้ชีวิตยังไง?" "ข้าอยู่กับที่นานไม่ได้ ต้องคอยเปลี่ยนที่อยู่ตลอด ไม่เคยได้นอนหลับสนิท ไม่เคยได้กินอิ่มท้องเลยสักมื้อ" "ไม่ว่าจะไปไหนก็ห้ามนั่งรถ ไม่อย่างนั้นต้องเกิดอุบัติเหตุแน่ๆ ต้องพึ่งพาสองขาแก่ๆ คู่นี้ ขาที่น่าสงสารของข้า... ความรู้สึกตอนได้นั่งรถนี่มันโคตรจะฟินเลย..."

"ป้านเซียน เลิกโยกโย้ได้แล้ว รีบเล่ามาเถอะ!" ลู่เฟยอุตส่าห์อดทนมาตลอดทาง

ทางบนเขารกร้างเดินลำบาก ขืนมัวแต่คุยก็คงเดินไม่ถนัด พวกเขาเลยต้องลงเขามาคุยกันต่อในรถ ใครจะไปคิดว่าตาเฒ่าคนนี้จะพูดมากขนาดนี้

"เล่าสิๆ ต้องเล่าอยู่แล้ว" เจี่ยป้านเซียนใช้มือที่เหี่ยวย่นกำลูกเต๋ากระดูกคนไว้ ปรับท่านั่งให้สบายตัว แล้วค่อยๆ เล่าออกมา "เมื่อสามปีก่อน ปู่ของเอ็งมาหาข้า ก็เพื่อจะถอดจิตลงยมโลก"