บทที่ 1812 มารในใจที่แท้จริง

"หา? อาจารย์!"

หยวนไป๋เหมยคิดไม่ถึงเลยว่า สิ่งที่สัตว์ประหลาดขนยาวนึกขึ้นมาได้ กลับเป็นฉากความซุกซนในวัยเด็กของตนเอง

"อาจารย์ ข้าผิดไปแล้ว..."

เขาทั้งอยากจะหัวเราะและร้องไห้ ทว่าตอนนี้เขาเป็นเพียงดวงวิญญาณที่ไร้เรี่ยวแรงจะเชือดไก่ด้วยซ้ำ จึงหลบหลีกไม่ทันเสียแล้ว

"สหายหยวน!"