บทที่ 1835 ตาข่ายซือถัว

"หึหึ คนแซ่ลู่ ในที่สุดแกก็ตกมาอยู่ในมือฉันเสียที!"

เสียงหัวเราะเย็นเยียบดังก้องไปทั่วโรงงานร้างอันกว้างใหญ่ แฝงไปด้วยความเคียดแค้นและความสะใจที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน

"พูดตามตรง มันเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก! ตอนแรกฉันนึกว่าจะต้องจัดการเรื่องสำคัญนี้ให้เสร็จก่อน ถึงจะไปตามคิดบัญชีแค้นกับแกได้!"

"ตกลงนายเป็นใครกันแน่" ลู่เฟยถูกขังอยู่ท่ามกลางตาข่ายผืนใหญ่ที่เต็มไปด้วยหัวกะโหลกขนาดเล็กจิ๋ว ซึ่งจำกัดการเคลื่อนไหวของเขาอย่างหนัก

ดังนั้น เขาจึงหยุดดิ้นรนให้เปล่าประโยชน์ แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นพิจารณาอีกฝ่าย