บทที่ 1867 คานกดทับ

"พ่อ แม่ ผมว่าพ่อกับแม่ต้องคิดมากจนเก็บไปฝันแหงๆ!" เหมาเสี่ยวฮุยโบกมือปฏิเสธ "ผมก็นอนหลับสบายดีทุกคืน ไม่เห็นจะเคยได้ยินเสียงพ่นลมหายใจอะไรนั่นเลย บ้านเราก็ไม่ได้เลี้ยงแมวสักหน่อย จะไปมีเสียงพ่นลมหายใจได้ยังไงล่ะ"

"จะเป็นความฝันไปได้ยังไง" คุณนายเหมาถลึงตาใส่ลูกชาย

"ใครมันจะไปฝันเรื่องเดียวกันได้ทุกวี่ทุกวัน แถมฉันกับพ่อแกก็ได้ยินเหมือนกันทั้งสองคนด้วย"

"ตอนกำลังครึ่งหลับครึ่งตื่นนั่นแหละ พอได้ยินเสียงนั้นมาเป่ารดหู พวกเราก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัวเหมือนโดนแช่แข็ง อยากจะตื่นก็ตื่นไม่ไหว"