บทที่ 1902 องเมียวจิ

หลิวซื่อคุกเข่าอยู่บนพื้นหิมะ

รอบตัวมีแต่สายตาที่จ้องมองมาอย่างดุร้าย

ใบหน้าที่ถูกลมหนาวพัดจนแดงก่ำของเขา ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาว ปากสั่นงันงกอยู่นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง

"ผม... ผมไม่รู้จริงๆ ครับว่าพวกมันกำลังหาอะไร! พวกมันแค่ให้เราสองพี่น้องนำทาง อากาศหนาวเหน็บแบบนี้เราก็ไม่อยากทำหรอกครับ แต่ถ้าไม่ทำพวกมันจะฆ่าล้างโคตรเรานี่ครับ"

"พี่ชาย พวกพี่ก็เห็นแล้วนี่ว่าพวกมันไม่ใช่คนธรรมดา เก่งกาจซะขนาดนั้น..."