บทที่ 248 หึๆๆ

ผีดิบขนขาววิ่งชนนู่นชนนี่ไปทั่วป่า บนตัวมีสีขาวหย่อมดำหย่อม ดูทั้งแปลกประหลาดและน่าขบขัน

กิ่งไม้ที่บิดเบี้ยวถูกมันชนหักไปไม่น้อย ต้นไม้ประหลาดเหล่านี้สั่นไหวเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะค่อยๆ เคลื่อนตัว เปิดทางให้กลายเป็นทางเดินแคบๆ สายหนึ่ง

ต้นไม้พวกนี้ก็กลัวผีดิบด้วยงั้นหรือ?

ลู่เฟยเบิกตากว้าง ในใจทั้งตกตะลึงและดีใจ สาดไฟฉายไปตามทางเดินแคบๆ กลางดงต้นไม้

ที่แท้ป่าผืนนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ด้านนอกป่า น่าจะอยู่ไม่ห่างจากป้ายหินแล้ว