บมที่ 455 ใบหน้าด้านข้างในร่ม

เมืองเจียงเฉิงเริ่มจุดโคมไฟสว่างไสว แสงไฟเจิดจ้าและไฟนีออนส่องแสงระยิบระยับ ทาบทอให้เมืองแห่งนี้ดูราวกับเป็นเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ทว่ากลับมีตึกร้างแห่งหนึ่งหดตัวอย่างเงียบเชียบอยู่ในมุมมืด แผ่ซ่านกลิ่นอายหนาวเหน็บที่เตือนให้ผู้คนอยู่ห่าง

"ถึงแล้ว!" หนึ่งคนหนึ่งสุนัข ยืนอยู่ริมถนน ลู่เฟยเงยหน้าขึ้น ตัวอักษรใหญ่สามตัวคำว่า 'หงเป่าสือ' บนยอดตึกซีดจางและเก่าหมองลงแล้ว

"ที่นี่มีภูตผีไม่น้อย ปราณหยินทั้งหนาแน่นและอุดมสมบูรณ์ เหมาะกับการหล่อเลี้ยงร่มคันเล็กที่สุด" ลู่เฟยยิ้มพลางผลักประตูใหญ่เข้าไป ปราณหยินที่กัดกร่อนกระดูกพัดโหมเข้าใส่หน้า บนพื้นเต็มไปด้วยฝุ่นผง กำแพงถูกทาด้วยสีแดงชาดที่ดูแปลกประหลาด ในอากาศมีกลิ่นเหม็นไหม้ลอยมาจางๆ ภายในตึกยังคงแปลกประหลาดและน่าขนลุกเหมือนเช่นเคย

"ร่มน้อย ได้เวลากินข้าวแล้ว!" หากเป็นคนธรรมดามาเห็นฉากนี้ คงวิ่งหนีป่าราบไปนานแล้ว แต่ลู่เฟยกลับยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม เขากางร่มสีดำออก แล้วก้าวเดินเข้าไปในตึกที่มืดสลัว สุนัขดำตัวน้อยเดินตามติดแจ ภายในดวงตาสีดำขลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความอยากรู้อยากเห็น

ร่มสีดำสั่นไหวเล็กน้อย ปราณหยินเป็นสายพุ่งทะลักเข้าไปในปลายร่ม