บทที่ 460 โรคประหลาดที่หมดทางรักษา

"วันที่พวกเรากลับมา ลุงโหย่วเหลียงบอกว่าบ้านเก่าของพวกเราไม่มีคนอยู่นานแล้ว แม้แต่ที่นั่งก็ไม่มี เลยให้พวกเราไปดื่มชาพักเท้าที่บ้านของเขา"

"เดิมทีพวกเราก็ไม่อยากรบกวน เพราะได้ยินผู้ใหญ่ในหมู่บ้านบอกว่า ลุงโหย่วเหลียงเป็นโรคประหลาดอะไรสักอย่าง คงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน"

"แต่เขากระตือรือร้นมาก พวกเราก็เลยไม่อยากปฏิเสธความหวังดี จึงเข้าไปนั่งในลานบ้านของเขาสักพัก"

หลัวซิงฟามองไปยังบ้านหลังคากระเบื้องดินเผาที่เงียบสงบหลังนั้น ยิ่งพูดสีหน้าก็ยิ่งดูไม่ได้

"โรคประหลาดอะไรหรือ" ลู่เฟยถามด้วยความแปลกใจ