ตอนที่ 462 นกแจ้งข่าวตาย

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของสุนัขดำตัวน้อย ทำให้สีหน้าของหลัวโหย่วเหลียงเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบหลบหลีกอย่างลนลาน ดึงกรงเล็บพยัคฆ์บินกลับมา แล้วฟาดไปที่สุนัขดำตัวน้อย กรงเล็บพยัคฆ์บินปราดเปรียวราวกับงูยาว ปลายตะขอมีรูปร่างคล้ายกรงเล็บเสือ ทำจากเหล็กกล้าชั้นดี แหลมคมเป็นพิเศษ แม้แต่โขดหินที่แข็งกร้าวที่สุดก็ยังเกี่ยวติดได้ หากคนหรือสุนัขโดนตะขอนี้เกี่ยวเข้า ต้องเนื้อหนังฉีกขาดอย่างแน่นอน

"เสี่ยวเฮย ระวัง!" ลู่เฟยกลัวว่าสุนัขดำตัวน้อยจะเสียเปรียบ จึงรีบกางร่มสีดำออกทันที เส้นผมสีดำเป็นสายๆ พลิ้วไหวออกมาจากในร่ม ก่อนจะพุ่งเข้าไปพันธนาการกรงเล็บพยัคฆ์บินอย่างรวดเร็ว ลู่เฟยออกแรงดึงเบาๆ เส้นผมสีดำก็ตึงเปรี๊ยะในพริบตา กระชากจนหลัวโหย่วเหลียงเซถลาแทบจะยืนไม่อยู่ สุนัขดำตัวน้อยฉวยโอกาสพุ่งเข้าไปที่ขาของเขา แล้วอ้าปากกว้าง ทว่าครู่ต่อมา เจ้าตัวเล็กก็ย่นจมูก คล้ายกับได้กลิ่นไม่ดีอะไรบางอย่าง จึงไม่ได้กัดลงไป แต่กลับหุบปากแล้วถอยกลับมาแทน คิ้วของลู่เฟยกระตุก หรือว่าคนคนนี้จะมีความผิดปกติอื่นอีก นอกจากกลิ่นเหม็นคาวดินบนตัวเขาแล้ว ดูเหมือนจะมีกลิ่นประหลาดอีกชนิดหนึ่ง บอกไม่ถูกว่าเป็นกลิ่นอะไร แต่พอได้กลิ่นแล้วทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก

"พวกแกเป็นใครกัน" หลัวโหย่วเหลียงกำกรงเล็บพยัคฆ์บินไว้แน่น อย่าเห็นว่าเขามีรูปร่างแก่ชรา ทว่ามือคู่นั้นกลับมีเรี่ยวแรงมหาศาล

"หลัวโหย่วเหลียง เอาอายุขัยของเฮ่าเฮ่าคืนมาเดี๋ยวนี้นะ!" หลัวซิงฟาตะคอกด้วยความเคียดแค้น เมื่อเห็นเขา หลัวโหย่วเหลียงก็หรี่ตาลง ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง ทว่ากลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันไม่รู้ว่าแกพูดเรื่องอะไร"

"แกอย่ามาทำไขสือ พวกเรารู้หมดแล้ว! ทั้งกระจกทองเหลือง ทั้งรูปถ่ายของเฮ่าเฮ่า พวกนี้คือหลักฐานที่แกยืมอายุขัยของเฮ่าเฮ่าไป!" หลัวซิงฟาโกรธจนตัวสั่น ล้วงมีดปอกผลไม้ออกมาเล่มหนึ่ง ชี้ไปทางหลัวโหย่วเหลียง "เอาอายุขัยของเฮ่าเฮ่าคืนมานะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะสู้ตายกับแก!"