ตอนที่ 482 วิชาถลกหน้า

ครึ่งใบหน้านั้นขาดวิ่น เลือดสดๆ ไหลอาบ กลิ่นอายอาฆาตคละคลุ้ง ดูน่าสยดสยองยิ่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก! มันส่งเสียงกรีดร้องแสบแก้วหู ดวงตาอันกลวงโบ๋เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ราวกับว่าหู่จื่อคือศัตรูที่สังหารมัน มันแทบอยากจะสับหู่จื่อให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น

"เวรเอ๊ย!" หู่จื่อถอยร่นไปทีละก้าว รีบล้วงยันต์พิชิตผีออกมาอย่างลุกลน เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย เขาจึงไม่ได้พกดาบหัวผีมาด้วย ลำพังแค่กำปั้นเปล่าๆ เอาชนะสิ่งชั่วร้ายไม่ได้หรอก "พวกเราช่วยแกไว้นะ แกอย่ามาเนรคุณกันสิ!" เขาตะโกนใส่หนังหน้ามนุษย์ ทว่าหนังหน้านั้นจำเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย พุ่งเข้ามาหาพร้อมกับส่งเสียงหวีดหวิว

"เชี่ยเอ๊ย!" เขาขว้างยันต์พิชิตผีใส่หนังหน้านั้นอย่างแรง แล้วหันหลังวิ่งหนีทันที ทว่า ทันทีที่มือแตะลูกบิดประตู เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ทำไมลูกบิดประตูถึงได้นุ่มนิ่มยวบยาบเหมือนหมั่นโถวลูกใหญ่ที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ? พอก้มลงมอง เขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัว มือของเขา ถึงกับวางแหมะอยู่บนร่องอกขาวอวบอิ่มคู่หนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นไป ก็สบเข้ากับใบหน้าอันงดงามยั่วยวนจนเกินจะบรรยาย "พี่ชาย มาถึงที่แล้ว จะรีบไปไหนล่ะจ๊ะ" ใบหน้างดงามนั้นแย้มยิ้มยั่วยวน เผยริมฝีปากสีแดงระเรื่อดุจผลเชอร์รี เป่าลมใส่เขาเบาๆ

ฟู่—— กลิ่นหอมรัญจวนเตะจมูก หู่จื่อรู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมาทันที ร่างกายเบาหวิวราวกับกำลังเหยียบอยู่บนปุยเมฆ "พี่ชาย มาสนุกกันเถอะจ้ะ!" "พี่ชาย มาสิจ๊ะ มาเร็ว" มือน้อยๆ นุ่มนิ่มสีชมพูระเรื่อค่อยๆ ลูบไล้ไปตามเรือนร่างอันสูงใหญ่ของหู่จื่อ เขาเสียวซ่านไปทั้งตัว ถูกห้อมล้อมไปด้วยสาวงาม ซ้ายขวาอิงแอบ มีความสุขจนแทบล้นปรี่ สุขเสียยิ่งกว่าได้เป็นเซียน

"พี่ชาย เจ้านายของพี่อยู่ไหนหรือจ๊ะ?" "พี่ชาย รีบบอกมาสิจ๊ะ!" หญิงสาวที่ห้อมล้อมหู่จื่อค่อยๆ หายไปทีละคน ดวงตายั่วยวนกะพริบปริบๆ หู่จื่อเผลอหลุดปากออกไปอย่างห้ามไม่อยู่ "เจ้านายฉัน เจ้านายฉันเก่งกาจมากเลยนะ..." "อื้มๆ แล้วเขาอยู่ที่ไหนล่ะจ๊ะ?" "เจ้านายของฉันน่ะ ภายนอกดูเป็นมิตร แต่จริงๆ แล้วขี้งกสุดๆ ใครไปแหยมกับเขาล่ะก็ เตรียมตัวซวยได้เลย..." "ฉันถามพี่ว่า เขาอยู่ที่ไหน?" "เขาหรอ เขา..." หู่จื่อมึนงงสับสน พลันก็เหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย "เอ๊ะ เขาก็อยู่ที่นี่ไง!"