ตอนที่ 485 โกนผมคนเป็น

"เส้นผม?!" ลู่เฟยตกใจสุดขีด รีบหยุดเท้าลงอย่างระมัดระวัง

นั่นมันเส้นผมของเขานี่นา! ถูกตัดไปตอนไหน ทำไมเขาถึงไม่รู้ตัวเลย?

"ไอ้หนู! ต่อให้แกจะเก่งมาจากไหน ก็เป็นแค่นกกระจอกตัวน้อย จะมาสู้กับช่างฝีมือเฒ่าที่ตรากตรำมาทั้งชีวิตอย่างพวกฉัน แกมันยังอ่อนไป!"

ตาแก่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น บาดแผลไฟลวกบนร่างกายถูกกระทบกระเทือนจนเจ็บปวดรวดร้าวถึงกับแยกเขี้ยว ทว่าในมือยังคงกำเส้นผมของลู่เฟยไว้แน่น เดินโซเซถอยหลังไปที่โต๊ะเซ่นไหว้ในห้องไว้ทุกข์ ในกระถางธูปมีธูปปักอยู่ ควันธูปลอยล่อง ภาพถ่ายหน้าศพของลูกศิษย์ทั้งสามคนในกรอบรูป ราวกับกำลังจ้องมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ

"ตอนนั้น เพื่อจะได้เรียนวิชาตัดผม ฉันต้องโดนมีดของอาจารย์บาดไปตั้งกี่แผลก็ไม่รู้!" รอยยิ้มของตาแก่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจระคนขมขื่น