ตอนที่ 495 ความแค้นของคนรุ่นก่อน

บ้านเก่าแปรสภาพเป็นทะเลเพลิงโดยสมบูรณ์ คลื่นความร้อนระลอกแล้วระลอกเล่า แผดเผาร่างอันผอมเกร็งของชายชรา ผิวหนังของเขาแดงเถือกอย่างรวดเร็ว เส้นผมที่บางตาหงิกงอ ส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง

"อย่านะ อย่า! พวกเราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ..." ชายชราร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว "พวกเรานึกว่าพวกคุณจะมาขโมยของ ก็เลยโกรธขึ้นมาหน้ามืด..." "ยังไม่ยอมพูดความจริงอีกเหรอ?" หู่จื่อจับหัวชายชรากดลงไปในกองไฟ

"พ่อ..." ลูกชายทั้งสองของชายชราร้องเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ อยากจะวิ่งหนีแต่ก็หนีไม่พ้น เส้นผมอันแปลกประหลาดนั้นแทบจะรัดลึกเข้าไปในเนื้อหนังของพวกเขา ยิ่งดิ้นรน ก็ยิ่งเจ็บปวดรวดร้าว "ยอมแล้ว! ฉันยอมบอกแล้ว!" ในที่สุดชายชราก็ทนไม่ไหว ร้องขอความเมตตาเสียงดังลั่น

ลู่เฟยพยักหน้าเบาๆ หู่จื่อโยนชายชราลงบนพื้นราวกับทิ้งขยะ "ไอ้แก่หนังเหนียว รู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้าง พูดความจริงมา จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว!"

ตอนนี้ชายชรามีสภาพน่าสมเพชเวทนา แต่เมื่อครู่นี้ยังตั้งใจจะย่างสดพวกเขาในบ้านเก่าอยู่เลย "พวกเรากลัวอ่างกระเบื้องนั่น" ชายชราพูดเสียงสั่น "โอ๊ะ?" ลู่เฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ถือร่มสีดำยืนอยู่หน้ากองไฟ ใบหน้าถูกเงามืดบดบัง ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับเปล่งประกายสว่างไสวเป็นพิเศษ "พูดต่อสิ"