ตอนที่ 512 ถึงเวลาล่า

ที่แท้ตุ๊กตาฝูหลู่พวกนั้น ผอ.ก็เป็นคนทำเองหรอกหรือ! ผอ.คนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรเลยนี่นา! มิน่าล่ะปราณหยินถึงได้รุนแรงขนาดนี้ คนชั่วตายไปก็กลายเป็นผีร้ายนี่เอง!

"ตายซะ!" ผอ.พุ่งเข้ามาอีกครั้ง ลู่เฟยยืนอยู่ท่ามกลางแสงตะเกียงน้ำมัน หลบไม้บรรทัดอย่างระมัดระวัง แล้วจึงลงมือตอบโต้ ผอ.กระเด็นลอยออกไปอีกครั้ง บนตัวมีรอยไหม้เกรียมเพิ่มขึ้นอีกแห่ง ควันสีดำพวยพุ่ง แต่พอหลุดพ้นจากรัศมีแสงไฟ ปราณหยินก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อรักษารอยแผลให้มัน

"เปล่าประโยชน์หรอก เขาเป็นปีศาจร้าย ไม่มีใครฆ่าเขาตายหรอก!" ตุ๊กตาผ้าทั้งสองตัวโผล่หัวเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดวงตากระดุมจ้องมองลู่เฟยอย่างเหม่อลอย ราวกับไม่เชื่อว่าจะมีใครสามารถจัดการกับปีศาจตนนี้ได้ "ครั้งเดียวไม่ได้ก็สองครั้ง สองครั้งไม่ได้ก็สามครั้ง! รอยแผลพวกนี้ไม่ถึงตาย แสดงว่าแค่ลดทอนปราณหยินยังไม่พอ ต้องโจมตีจุดตายของมันให้ได้!" สีหน้าของลู่เฟยสงบนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่หูอันใหญ่โตผิดปกติของผอ.

หลายครั้งก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นเพราะตีโดนหูของผอ. ถึงทำให้มันล่าถอยไปได้ ผอ.คำรามลั่นแล้วพุ่งเข้ามา ลู่เฟยยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟ รับมืออย่างใจเย็น รอจนกระทั่งผอ.เข้ามาใกล้ ปราณหยินบนร่างลดทอนลง ก็รีบหยิบกระจกสังสารวัฏออกมาส่องไปที่มันทันที บนหน้ากระจกทองเหลืองปรากฏแสงสีนวลตา

ภาพใบหน้าที่บิดเบี้ยวและน่าเกลียดน่ากลัวสะท้อนออกมา ตัวตนที่แท้จริงของมันช่างน่าเกลียดน่ากลัวเหลือเกิน! สะกดวิญญาณ! วินาทีต่อมา ร่างกายของผอ.ก็แข็งทื่อ ราวกับถูกกระจกสะกดไว้