ตอนที่ 518 บูชาไม่ไหว

"ผมผิดเอง พี่ชายหลิว พี่อย่าโกรธไปเลย! ผมจะรีบเก็บชุดงิ้วเดี๋ยวนี้แหละ!" หัวหน้าคณะเหยียนเห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวชายชราผู้นี้ ทั้งที่ตัวเองก็อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว แต่พออยู่ต่อหน้าอีกฝ่ายกลับทำตัวเหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วถูกจับได้ เขาลนลานดึงชุดงิ้วคืนมาจากมือลู่เฟย แล้วเก็บลงหีบ ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ชิ้นอื่นๆ ตามลงไป ปิดฝาหีบ แล้วยกขึ้นยื่นคืนให้ชายชราอย่างนอบน้อม "พี่ชายหลิว ผู้น้อยไร้ความสามารถ คณะชุนเจียปานคงไปต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ! ฝากขอบพระคุณความหวังดีของคุณย่าหลิวด้วย และนี่คือชุดงิ้วของท่าน ผมขอคืนครับ"

"เอามาคืนเหรอ?" ใบหน้าอันชราภาพของชายชราเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจ "เวลายังไม่มาถึง แกจะเอามาคืนทำไม?" หัวหน้าคณะเหยียนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "พี่ชายหลิว ผู้น้อยบูชาพระโพธิสัตว์องค์นี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ..."

ชายชราตวัดสายตาอันเย็นเยียบจ้องมองเขาทันที หัวหน้าคณะเหยียนรีบหุบปากฉับ "จะคืนหรือไม่คืนไม่ใช่กงการของแก ต้องไปถามความเห็นของแม่ฉันก่อน แกตามฉันมา" ชายชราถือไม้เท้า หันหลังเดินจากไป

หัวหน้าคณะเหยียนหันมากล่าวขอโทษลู่เฟย แล้วหิ้วหีบรีบเดินตามชายชราขึ้นไปชั้นบน ลู่เฟยกับหู่จื่อมองหน้ากันตาปริบๆ "เสี่ยวเฉียง หัวหน้าคณะของพวกนายเป็นอะไรไปน่ะ?" หู่จื่อหันไปถามหวังเสี่ยวเฉียง หวังเสี่ยวเฉียงทำหน้าเอือมระอา "ฉันจะไปรู้ได้ไง ปกติอยู่ต่อหน้าพวกเราล่ะวางมาดซะใหญ่โต แต่พออยู่ต่อหน้าคนอื่นกลับหงอเป็นหมาหงอย! ฉันกลัวเขาจะไม่มีเงินจ่ายค่าจ้างด้วยซ้ำ ถึงได้ยอมมาช่วยงาน ใครจะไปรู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไร"

"เขาเอาของไปคืนน่ะถูกแล้ว เก็บชุดงิ้วชุดนั้นไว้ คณะงิ้วก็มีแต่จะซวยลงเรื่อยๆ" ลู่เฟยพูดจบก็กวักมือเรียกหู่จื่อ "ไปเถอะหู่จื่อ ในเมื่อไม่มีของให้รับซื้อแล้ว เราก็กลับกันเถอะ”