ตอนที่ 527 ร่มดำตื่นขึ้น

สิ้นเสียงของเสวียนอินจื่อ หมอกสีเลือดอันหนาทึบก็พวยพุ่งขึ้นมาจากตึกร้างอย่างกะทันหัน หมอกสีเลือดบดบังวิสัยทัศน์ และกลืนกินทุกคนเข้าไป "เชี่ยเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? มองอะไรไม่เห็นเลย!" หู่จื่ออุ้มเสี่ยวเฮย มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนกสงสัย

เมื่อหมอกสีเลือดลอยขึ้น เกาเสี่ยวเฟิงและเย่ปิงที่อยู่ในพุ่มไม้ก็หายตัวไปอย่างกะทันหัน "แย่แล้ว ค่ายกลเปลี่ยนรูปแบบ!" เสียงของเย่ปิงดังขึ้นท่ามกลางหมอกสีเลือด "รีบทำลายตาค่ายกลเร็วเข้า!" เบื้องหน้ามีแต่สีแดงฉาน เย่ปิงทำได้เพียงอาศัยความทรงจำ ตวัดแส้ไปยังทิศทางของแอ่งเลือด

เพียะ! เพียะ! เพียะ! หมอกสีเลือดม้วนตัว มือผีสีเลือดหลายสิบข้างโผล่ออกมาจากหมอก คว้าแส้ของเย่ปิงไว้ เย่ปิงสะบัดแส้ยาว อักขระบนแส้สว่างวาบ มือผีเหล่านั้นพลันสลายกลายเป็นหมอกเลือดทันที แต่ไม่นาน เธอก็พบความผิดปกติ หมอกเลือดเหล่านี้สามารถกัดกร่อนร่างกายมนุษย์ได้

"แย่แล้ว! เสี่ยวเฟิง รีบเดินพลังเวทคุ้มครองเส้นลมปราณเร็วเข้า!" เย่ปิงตะโกนเสียงหลง "พี่ปิง ไม่เป็นไรใช่ไหม?" ทั้งสองคนไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า รีบใช้พลังเวทคุ้มครองร่างกาย ป้องกันไม่ให้หมอกเลือดแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย

"คงต้องหวังพึ่งลูกพี่เป่ยแล้วล่ะ" เย่ปิงเงยหน้าขึ้น หมอกสีเลือดอันหนาทึบปกคลุมทั่วทั้งตึก บนดาดฟ้า มองดูหมอกสีเลือดที่อยู่รอบๆ สวี่เป่ยก็ขมวดคิ้วแน่น "นักพรตนอกรีตนี่โหดเหี้ยมจริงๆ ขนาดตัวเองยังเอามาสังเวยได้!"