ตอนที่ 574 ลายมือประหลาด

ชั่วขณะนั้น ภายในห้องส่วนตัวเงียบสงัดเป็นพิเศษ สายตาหลายคู่ต่างก็พร้อมใจกันหันไปมองผู้กำกับจาง แม้แต่ฉู่เมิ่งหลีก็ลืมความโศกเศร้าไปชั่วขณะ

"ปรมาจารย์ลู่ คุณอย่าทำให้ผมตกใจสิ! ถึงภรรยาผมจะยังวัยรุ่น แต่เธอไม่ใช่คนแบบนั้นนะ..." ผู้กำกับจางลูบกระหม่อมตัวเอง น้ำเสียงฟังดูขาดความมั่นใจอย่างเห็นได้ชัด แม้เขาจะอายุยังไม่ถึงห้าสิบ แต่เส้นผมก็แทบจะไม่เหลือแล้ว ทรงผมแสกข้างแบบหนึ่งต่อเก้า พยายามดื้อดึงที่จะปกปิดหนังศีรษะอันล้านเลี่ยน คนเราพอถึงวัยกลางคนก็มีความจำเป็นบางอย่าง หรือว่าเขาจะไม่ไหวแล้วจริงๆ...

พอได้ยินแบบนี้ ประกอบกับเห็นสีหน้าของทุกคน ลู่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "ผู้กำกับจาง คุณเข้าใจผิดแล้ว สีเขียวที่ผมพูดถึงไม่ใช่สีเขียวแบบนั้น แต่หมายถึงความซวย บนกระหม่อมของคุณ มีความซวยสายหนึ่งหมุนวนอยู่"

พอได้ยินดังนั้น สีหน้าของทุกคนก็ดูผิดหวังเล็กน้อย ส่วนผู้กำกับจางกลับถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก "ก็ดีแล้ว ก็ดีแล้ว... ไม่ถูกสิ แบบนี้ก็ไม่ดีเหมือนกัน... ทำไมถึงมีความซวยอยู่บนหัวผมล่ะ?" เขาขอกระจกบานเล็กจากพี่อ้ายหมี่ มาส่องดูตัวเองซ้ายทีขวาที แต่มองยังไงก็ไม่เห็นปราณสีเขียวที่ว่าเลย

"นี่คือปราณชะตาของคนเรา สายตาคนธรรมดาย่อมมองไม่เห็นอยู่แล้ว ปราณชะตาของคนเราแบ่งออกเป็นหลายสี" เป้าหมายของการมาครั้งนี้คือพาจิงเจี้ยนมาหาเงิน ในเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว ลู่เฟยก็ไม่ขัดข้องที่จะพูดอธิบายเพิ่มอีกสักสองสามประโยค สีขาว เป็นตัวแทนของความเรียบง่ายธรรมดา คนส่วนใหญ่ล้วนมีปราณชะตาสีนี้ สีเทา เป็นลางบอกเหตุว่าดวงชะตากำลังตกต่ำ สุขภาพย่ำแย่ สีดำ เป็นลักษณะของการโดนของสกปรก ที่เขาเรียกกันว่าหว่างคิ้วหมองคล้ำก็หมายถึงแบบนี้แหละ ส่วนสีเขียว เป็นตัวแทนของการที่คนคนหนึ่งกำลังดวงตก สีเหลือง คือดวงดี ส่วนสีทอง หมายถึงการมีโชคครั้งใหญ่ แสดงว่าคนคนนี้กำลังจะเจริญรุ่งเรือง หรือไม่ก็เจริญรุ่งเรืองไปแล้ว ที่ร้ายกาจที่สุดคือสีม่วง ทว่าปราณชะตาสีนี้มีเพียงผู้ที่มีชะตาของโอรสสวรรค์เท่านั้นถึงจะครอบครองได้ ชะตาระดับสูงสุดแบบนี้ทั่วทั้งแผ่นดินจีนเกรงว่าคงมีไม่กี่คน