บทที่ 59 ดาบอาถรรพ์

ห้องนอนดูเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าที่จินตนาการไว้มาก

เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางเข้าที่เดิม ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ขัดขืนแม้แต่น้อย

หากไม่ใช่เพราะหมอนและฟูกบนเตียงที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด คงดูไม่ออกเลยว่าห้องนี้เคยเกิดคดีฆาตกรรมโหดเหี้ยมมาก่อน

"ตำรวจบอกว่า เถ้าแก่เนี้ยกับลูกโดนตัดหัวตอนที่กำลังนอนหลับ หัวถูกเถ้าแก่เอาไปเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบข้างนอก ส่วนตัวยังนอนอยู่ในผ้าห่ม..."

หู่จึเบือนหน้าหนี ไม่รู้ว่าเป็นเพราะทนดูไม่ได้หรือเพราะความกลัว

"คดีเกิดในห้องนอน วัตถุอัปมงคลก็น่าจะอยู่ในห้องนอน หาให้เจอแล้วรีบออกไปกันเถอะ"

ลู่เฟยมองซ้ายมองขวา สายตาไปสะดุดเข้ากับชั้นวางของโบราณริมผนัง

เถ้าแก่เหลียงทำธุรกิจค้าของเก่า ตัวเขาเองก็เป็นนักสะสมด้วย บนชั้นจึงมีของแท้วางอยู่ไม่น้อย

แต่ไม่มีดาบ

ทั้งสองแยกย้ายกันค้นห้องนอน รื้อดูในตู้ ลิ้นชัก หรือแม้แต่ใต้เตียงใต้โต๊ะ เรียกได้ว่าพลิกห้องหาจนทั่ว แต่ก็ไม่พบมีดหรือดาบใดๆ เลย

พวกเขาลองไปหาห้องอื่นต่อ

ห้องนอนเด็ก ห้องเก็บของ ห้องครัว ห้องน้ำ

หาจนทั่วทุกซอกทุกมุม ก็ยังไม่พบดาบที่มีไอหยินแฝงอยู่

"แปลกแฮะ! หรือว่าตำรวจเก็บไปเป็นหลักฐานแล้ว?" หู่จึเกาหัวแกรกๆ ด้วยความมึนงง

ลู่เฟยครุ่นคิด "บางทีดาบเล่มนั้นอาจไม่ใช่ดาบในความหมายทั่วไป ดูท่าเราคงต้องไปเจอเถ้าแก่เหลียงแล้วล่ะ เขาเป็นคนรับซื้อมา ย่อมรู้ดีที่สุดว่ามันคืออะไร และเอาไปเก็บไว้ที่ไหน"

"ได้ เดี๋ยวข้าจัดการติดต่อให้ ข้ายังมีเบอร์ตำรวจเจ้าของคดีอยู่" หู่จึอาสา

ทั้งสองออกจากร้านตัวเป่าเซวียน

แม้จะเป็นเวลากลางวันแสกๆ แต่การอยู่ในบ้านผีสิงนานๆ ก็ทำให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย

พอออกมาแล้ว หู่จึรีบโทรศัพท์ประสานงานทันที

ตอนนี้เถ้าแก่เหลียงถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำ การจะเข้าเยี่ยมต้องทำเรื่องล่วงหน้า หู่จึใช้เวลาเจรจาอยู่นาน กว่าจะได้คิวเร็วที่สุดก็คือวันพรุ่งนี้

เมื่อถึงเวลานัดหมายในวันรุ่งขึ้น ทั้งสองก็พกของบางอย่างติดตัวไปด้วย

หลังจากผ่านการตรวจค้นร่างกาย ในที่สุดก็ได้พบเถ้าแก่เหลียง

ลู่เฟยแทบจำเขาไม่ได้

เถ้าแก่เหลียงอายุสี่สิบกว่าปี กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์ เดิมทีเป็นชายร่างกำยำหน้าตาอิ่มเอิบ

แต่ตอนนี้ ผมของเขาขาวโพลนทั้งหัว ผอมโซลงไปถนัดตา ราศีกระจัดกระจายหายไปหมดสิ้น ดูแก่ชราและทรุดโทรมราวกับคนอายุหกสิบ

เขาสวมกุญแจมือ นั่งรอความตายด้วยสีหน้าตายด้าน

"เถ้าแก่... เถ้าแก่เหลียง"

หู่จึเรียกเบาๆ จุดบุหรี่มวนหนึ่งส่งให้

แววตาของเถ้าแก่เหลียงถึงพอจะมีประกายขึ้นมาบ้าง ใบหน้าซูบตอบฉายแววซับซ้อน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "นึกไม่ถึงว่ายังมีคนมาเยี่ยมข้าอีก"

"เถ้าแก่เหลียง ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เถ้าแก่ไปเจอของดีเข้าให้ใช่ไหม?" หู่จึถามด้วยความเห็นใจ "นี่คือเถ้าแก่ลู่แห่งโรงรับจำนำอักษรเสีย ถ้าเป็นเรื่องของสิ่งลี้ลับ เขาช่วยเถ้าแก่ได้นะ"

เถ้าแก่เหลียงเงยหน้ามองลู่เฟยด้วยความแปลกใจเล็กน้อย แต่แล้วก็พูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก "ไม่มีประโยชน์หรอก เมียลูกข้าตายหมดแล้ว... ใครๆ ก็บอกว่าข้าเป็นคนฆ่า ข้ายังสมควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกเหรอ..."

"เถ้าแก่เหลียง อย่าพูดแบบนั้นสิ ถ้ามันเป็นเพราะผีสางนางไม้ทำ จะโทษเถ้าแก่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ทำความจริงให้กระจ่าง เถ้าแก่เนี้ยที่อยู่ปรโลกจะได้นอนตายตาหลับไง" หู่จึเกลี้ยกล่อม

เถ้าแก่เหลียงส่ายหน้าอย่างเจ็บปวด "ไม่มีใครเชื่อข้าหรอก ตอนนี้แม้แต่ตัวข้าเองยังไม่เชื่อตัวเองเลย หู่จึ เถ้าแก่ลู่ ขอบใจนะที่อุตส่าห์มาเยี่ยม..."

"เถ้าแก่เหลียง ดูนี่ก่อนครับว่าคืออะไร" ลู่เฟยหยิบกระดาษเหลืองแผ่นหนึ่งออกมา วางตรงหน้าเถ้าแก่เหลียง

"อะไร?"

เถ้าแก่เหลียงก้มมอง พอเห็นอักษรเลือดสี่คำบนกระดาษ ร่างกายก็สั่นสะท้าน ดวงตาที่หรี่ปรือเบิกโพลงทันที

"นะ... นี่มันลายมือเมียข้านี่?!" ริมฝีปากเขาสั่นระริก

ลู่เฟยพยักหน้า "ถูกต้องครับ"

"เธอเขียนเมื่อไหร่? นี่เลือดใช่ไหม? คุณเอาลายมือเธอมาได้ยังไง?" เถ้าแก่เหลียงตื่นเต้นจนพูดจาติดขัด

"เถ้าแก่อาจจะไม่เชื่อ แต่เมื่อคืนเธอกลับมาที่โรงรับจำนำอักษรเสีย ต้องการจะจำนำของบางอย่างกับผม"

"เมื่อคืน? เป็นไปได้ยังไง? ก็ในเมื่อเธอ..."

เถ้าแก่เหลียงลุกพรวดพราด จนตำรวจหันมามอง

"เถ้าแก่เหลียง ใจเย็นก่อนครับ นั่งลงค่อยๆ คุยกัน" ลู่เฟยพูดเสียงเรียบ

หู่จึพยักหน้าให้กำลังใจ

เถ้าแก่เหลียงยอมนั่งลง แต่ออกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ใครได้ยินข่าวแบบนี้ก็ยากที่จะสงบสติอารมณ์ได้

เขาหยิบบุหรี่ที่หู่จึจุดให้มาสูบอัดเข้าปอดลึกๆ หลายที

"พวกคุณต้องการอะไรกันแน่?"

"เถ้าแก่เหลียง เราต้องการช่วยเถ้าแก่นะ เมื่อคืนเราเจอเถ้าแก่เนี้ยจริงๆ ข้าเห็นกับตาว่าตัวหนังสือพวกนี้มันโผล่ขึ้นมาเอง" หู่จึเล่าเหตุการณ์การรับจำนำรอบดึกเมื่อคืนให้ฟังอย่างละเอียดด้วยสีหน้าจริงจัง

พอฟังจบ เถ้าแก่เหลียงก็นิ่งอึ้ง ขอบตาแดงก่ำ "วิญญาณเธอ... ยังอยู่ที่ร้านตัวเป่าเซวียนเหรอ?"

"วิญญาณที่ยังวนเวียนอยู่ในโลกมนุษย์ มักจะมีห่วงหรือความแค้นที่ยังไม่ได้รับการชำระ" ลู่เฟยเอ่ยเสียงเบา "คนที่ตายโหงย่อมมีแรงอาฆาต เธอต้องการจำนำดาบกับโรงรับจำนำอักษรเสีย บางทีอาจเป็นเพราะดาบเล่มนั้นคือต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวคุณต้องเป็นแบบนี้"

"ดาบ?" เถ้าแก่เหลียงสะดุ้งเฮือก ร่างกายซูบผอมโอนเอนเหมือนจะล้ม ราวกับรับความจริงไม่ได้ "ดาบเล่มนั้นจริงๆ เหรอ? เป็นข้าที่ฆ่าล้างตระกูลตัวเองจริงๆ เหรอ?"

ดูจากปฏิกิริยานี้ ลู่เฟยรู้ทันทีว่าเขาเดาถูก

ชั่วพริบตาเดียว เถ้าแก่เหลียงดูแก่ลงไปอีกหลายปี ผิวหน้าที่หย่อนคล้อยสั่นระริก อยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก

"เถ้าแก่เหลียง ในเมื่อเป็นเพราะวัตถุอัปมงคล ก็โทษเถ้าแก่ไม่ได้ทั้งหมดหรอก บอกเถ้าแก่ลู่ไปเถอะว่าดาบอยู่ที่ไหน พอเถ้าแก่ลู่รับซื้อไป เถ้าแก่เนี้ยจะได้ไปสู่สุคติเสียที" หู่จึทนดูไม่ได้ ต้องเอ่ยปากเตือนสติ

เถ้าแก่เหลียงยกมือปิดหน้า ไหล่สั่นเทา ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนพูดไม่ออก

ลู่เฟยถอนหายใจ "เถ้าแก่เหลียง เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว โทษตัวเองไปก็เปล่าประโยชน์ สู้ทำอะไรสักอย่างเพื่อชดเชยดีกว่า อย่างน้อยก็ให้แม่ลูกคู่นั้นได้ไปสบาย จริงไหมครับ?"

ประโยคนี้เตือนสติเถ้าแก่เหลียง

เขากำหมัดแน่น พยุงตัวเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงช้ำจ้องมองลู่เฟย "เถ้าแก่ลู่ ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงโรงรับจำนำของตระกูลคุณมาบ้าง ว่ารับซื้อของอาถรรพ์โดยเฉพาะ"

"ใช่ครับ"

"งั้นคุณคงเคยได้ยินเรื่อง 'ดาบหัวผี' สินะ?"

"ดาบหัวผี?" ลู่เฟยตกใจเล็กน้อย "ดาบที่เพชฌฆาตใช้ประหารตัดหัวนักโทษในสมัยโบราณน่ะเหรอครับ? ดาบพวกนี้มีไอสังหารรุนแรงมาก คนธรรมดาไม่มีทางข่มมันอยู่หรอก"

"ข้าก็นึกว่าข้าจะเอาอยู่" เถ้าแก่เหลียงยิ้มอย่างขมขื่น เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้

"เดือนก่อน ข้าได้ข่าวว่ามีเสี่ยกระเป๋าหนักรับซื้อดาบหัวผีในราคาสูงลิบ ราคาที่เขาเสนอมา พอให้ข้ากินอยู่สบายไปได้ถึงห้าปี"

"ข้าตระเวนสืบข่าวไปทั่ว สุดท้ายไปเจอที่บ้านชาวนาในชนบท"

"ดาบเล่มนั้นแขวนอยู่บนผนังดินบ้านชาวนา ข้าเห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของจริง ดาบพวกนี้เป็นอาวุธหนัก เพราะผ่านการตัดหัวคนมานับไม่ถ้วน ต่อให้สนิมกินใบดาบ แต่ก็ยังมีไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมา"

"ชาวนาคนนั้นไม่รู้มูลค่าของมัน บอกแค่ว่าเป็นของตกทอดจากบรรพบุรุษ เก็บไว้แก้เคล็ดกันภัยในบ้าน ข้าจ่ายเงินไปไม่เท่าไหร่ก็ได้ดาบหัวผีเล่มนั้นมา"

"ข้านึกว่าจะรวยทางลัด ไม่นึกเลยว่าจะกลายเป็นการพาความหายนะมาสู่ครอบครัว..."