ตอนที่ 612 นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ

หลังจากบอกลาชาวบ้าน พวกลู่เฟยก็เหมารถตรงดิ่งไปสนามบิน ตลอดทางรถกระเด้งกระดอนไปมา เมื่อไปถึง ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ทุกคนรับตั๋วและนั่งรอขึ้นเครื่อง "พี่จิง นายรู้สึกไหมว่าตลอดทางมานี้เหมือนมีอะไรตามพวกเรามาตลอดเลย?" ลู่เฟยกวาดสายตามองไปรอบๆ โถงผู้โดยสารที่ผู้คนพลุกพล่าน พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย "ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน แต่หาไม่เจอว่ามันอยู่ไหน เลยไม่กล้าฟันธง" จิงเจี้ยนมองซ้ายมองขวา สีหน้าฉายแววสงสัย "พวกเราไม่ได้ไปล่วงเกินใครที่ไหนไม่ใช่เหรอ นายว่าใครมันตามพวกเรามา?" "ใครจะไปรู้ล่ะ! สยบความเคลื่อนไหวด้วยความสงบ ศัตรูไม่ขยับ พวกเราก็ไม่ขยับ รอดูว่ามันจะมาไม้ไหน" ลู่เฟยทำท่าครุ่นคิด "ก็จริงนะ" ทั้งสองคนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่จริงๆ แล้วคอยสังเกตการณ์รอบๆ อย่างเงียบๆ สายตาอันเย็นเยียบนั้นประเดี๋ยวก็มีประเดี๋ยวก็หาย คอยวนเวียนอยู่รอบตัวพวกเขาตลอดเวลา

ไม่นานนัก ก็ถึงเวลาขึ้นเครื่อง ทุกคนหิ้วกระเป๋าสัมภาระ ทำตัวตามปกติ ไปต่อแถวตรวจตั๋ว ตรงมุมมืด จิ้งจอกเฒ่าขนกระเซอะกระเซิงที่ไม่มีหาง จ้องมองพวกเขาด้วยความเจ็บใจ จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้สะกดรอยตามมาตลอดทาง หวังจะหาโอกาสแก้แค้น แต่ก็ไม่สบโอกาสเสียที ในตอนนี้ เมื่อเห็นพวกเขากำลังจะจากไป มันก็กัดฟันกรอด กลายร่างเป็นเงาดำเล็กๆ วิ่งเลียบไปตามกำแพง พุ่งเข้าใส่ผู้โดยสารคนสุดท้ายในแถวตรวจตั๋ว ร่างของผู้โดยสารคนนั้นแข็งทื่อไปชั่วขณะ มีขนสีน้ำตาลหม่นกระเซอะกระเซิงงอกขึ้นมาบนใบหน้าสองสามเส้น ก่อนจะหดกลับหายไปอย่างรวดเร็ว "คุณผู้ชายคะ คุณผู้ชาย?" เมื่อพนักงานตรวจตั๋วเรียก เขาถึงได้สติกลับมา คิดว่าตัวเองแค่เหม่อลอยไปชั่วขณะ จึงรีบยื่นตั๋วให้ตรวจแล้วเดินขึ้นเครื่อง

สามชั่วโมงต่อมา เครื่องบินร่อนลงจอดอย่างปลอดภัย พวกลู่เฟยในที่สุดก็กลับมาถึงเจียงเฉิง "ในที่สุดก็กลับมาถึงเสียที นั่งเครื่องมาตลอดทางทำเอาพี่หู่ก้นแบนหมดแล้วเนี่ย!" หู่จื่อบิดขี้เกียจสุดตัว มองดูเมืองที่คุ้นเคย ในใจรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ภาคเหนือก็มีข้อดีของภาคเหนือ แต่รังทองรังเงิน ก็ยังสู้รังหมาของตัวเองไม่ได้หรอก "ปรมาจารย์ลู่ ผมไม่รู้จะขอบคุณพวกคุณยังไงดีจริงๆ ครั้งนี้สำหรับผมมันเหมือนได้เกิดใหม่เลย! พวกคุณมอบชีวิตที่สองให้ผม!" ผู้กำกับจางจับมือลู่เฟยไว้แน่น "ผู้กำกับจางพูดอะไรอย่างนั้น ที่แท้จริงคือทวดสามไป๋กับชาวบ้านต่างหาก เป็นเพราะความเมตตาของพวกเขา! คุณเองก็ต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้ล่ะ สิ่งที่รับปากไว้ห้ามขาดตกบกพร่องเด็ดขาด" ลู่เฟยเตือนสติ "วางใจได้เลยครับ! ที่ผมรีบกลับมาก็เพราะอยากจะรีบจัดการทรัพย์สินในมือให้เรียบร้อย เพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้ ไม่ใช่แค่นี้นะครับ วันข้างหน้าไม่ว่าผมจะหาเงินได้เท่าไหร่ ผมจะบริจาคให้หมู่บ้านทุกปี ไม่สิ ไม่เรียกว่าบริจาค นี่คือสิ่งที่ผมสมควรทำต่างหาก!" ช่วงสองสามวันนี้ผู้กำกับจางตากแดดจนผิวคล้ำ บนตัวก็ยังสวมเสื้อผ้าของชาวบ้าน ดูซื่อๆ ติดดินขึ้นเยอะ ไม่มีเค้าโครงของผู้กำกับใหญ่ผู้หยิ่งผยองในอดีตเลยแม้แต่น้อย "แค่รู้สึกว่าตอนนี้ในมือไม่มีเงิน เลยทำให้พวกคุณลำบากกันไปหน่อย รอผมจัดการเรื่องพวกนี้เรียบร้อยเมื่อไหร่ จะมาขอบคุณพวกคุณอย่างงามอีกครั้งนะครับ!" "ไม่เป็นไรหรอกครับ อาศัยใบบุญของผู้กำกับจาง การเดินทางครั้งนี้พวกเราก็ได้อะไรติดไม้ติดมือมาไม่น้อยเลยล่ะ!" ลู่เฟยหัวเราะร่วน เนื่องจากทุกคนเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ต่างก็อยากรีบกลับบ้านไปพักผ่อน จึงไม่ได้คุยอะไรกันยืดเยื้อ บอกลาผู้กำกับจางที่สนามบิน แล้วต่างคนต่างเรียกแท็กซี่แยกย้ายกันไป

"ลู่เฟย นายว่าผู้ชายคนนั้นดูแปลกๆ ไหม? ตอนเดินออกจากสถานีก็เดินตามเรามาตลอด บนตัวเหมือนมีกลิ่นสาบๆ ด้วย" ตอนเดินออกจากสถานี จิงเจี้ยนขมวดคิ้วกระซิบกับลู่เฟย ด้านหลังพวกเขามีชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินตามมาแบบทิ้งระยะห่างพอสมควร "ไม่ต้องลนลาน เดี๋ยวฉันไปลองหยั่งเชิงเขาดู" ลู่เฟยหรี่ตาลง หยิบหินก้อนเล็กที่บรรจุอยู่ในถุงซิปล็อกออกมาจากกระเป๋าเป้ เขาสวมถุงมือ ขูดผงจากก้อนหินนั้นออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบยันต์สะกดผีออกมาซ่อนไว้ในฝ่ามือ ทำทีเป็นหันกลับไปหาของ แล้วแกล้งเดินชนชายคนนั้นอย่างไม่ตั้งใจ "อุ๊ยตาย ขอโทษครับๆ ผมไม่ระวังเอง" เขากล่าวขอโทษไม่หยุด พลางตบหลังผู้ชายคนนั้นไปหนึ่งที "ทีหลังก็ระวังหน่อยสิ!" ผู้ชายคนนั้นขมวดคิ้วถลึงตาใส่เขา หิ้วกระเป๋าเดินจากไปอย่างเร่งรีบ "เอ๊ะ ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ? หรือว่าพวกเราจะเข้าใจผิดไปเอง?" ลู่เฟยมองดูยันต์สะกดผีในมือที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ พลางมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย "งั้นก็ช่างมันเถอะ รีบกลับบ้านสำคัญกว่า..." เขาส่ายหน้า ปัดผงหินบนถุงมือทิ้ง แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า

ในตอนนั้นเอง เงาดำสายหนึ่งก็แอบมุดออกมาจากตัวผู้คนด้านหลัง เผยสีหน้าได้ใจ "หึหึ คิดจะมาเล่นเล่ห์เหลี่ยมกับข้า แกยังอ่อนหัดไป..." เงาดำนั้นพุ่งเข้าหาลู่เฟยอย่างเงียบเชียบ ทว่าผงหินเล็กๆ เหล่านั้นกลับร่วงลงบนตัวมันพอดิบพอดี กรงเล็บของมันยังไม่ทันได้แตะตัวลู่เฟย จู่ๆ ก็ลื่นไถลไปบนพื้นราบ ล้มคะมำหน้าคว่ำไม่เป็นท่า ผู้คนที่เดินผ่านไปมา เหยียบย่ำลงบนตัวมันครั้งแล้วครั้งเล่า กว่ามันจะเงยหน้าขึ้นมาได้ พวกลู่เฟยก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว "ข้าอุตส่าห์ซ่อนตัวมิดชิดขนาดนี้ ยังถูกมันจับได้อีก ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์! ข้ากับแกอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้—" ...... กลับมาถึงถนนวัตถุโบราณ เปิดประตูร้านอักษรเสีย จิตใจของลู่เฟยก็สงบลงอย่างแท้จริง ตลอดทางที่ถูกสายตาอันเย็นเยียบจับจ้องมาตลอด เดิมทีก็กังวลว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบนเครื่องบิน แต่สุดท้ายก็สงบเรียบร้อยดี ตอนที่เดินออกจากสนามบิน ยังนึกว่าผู้ชายที่ตามหลังมาจะมีปัญหา แต่สุดท้ายก็ไม่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น ถึงจะดูแปลกๆ ไปบ้าง แต่กลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว อยู่ในถิ่นตัวเองแล้ว จะต้องกลัวอะไรอีกล่ะ? ลู่เฟยขี้เกียจจะคิดให้ปวดหัว โยนกระเป๋าสัมภาระทิ้ง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา "หู่จื่อ ชงชาหน่อย" ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว จิงเจี้ยนก็เลยค้างคืนที่ร้านอักษรเสีย พรุ่งนี้ค่อยกลับบ้าน ดื่มชาร้อนไปสองสามอึก ทุกคนก็รู้สึกผ่อนคลายทั้งกายและใจ