ตอนที่ 661 มนุษย์หัวหมู

กลางดึกสงัด ในสวนสาธารณะร้างที่ทั้งเงียบเหงาและน่าขนลุก มีเงาคนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งสาย คนผู้นี้เดินทอดน่องราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้านตัวเอง ลัดเลาะผ่านดงไม้อย่างคุ้นเคย จนมาถึงริมบ่อน้ำแห่งหนึ่ง ภายใต้ความมืดมิดของยามราตรี ภายในบ่อน้ำมืดสนิทราวกับน้ำหมึก ยิ่งทำให้ดูหนาวเหน็บยะเยือกน่าสะพรึงกลัว ลู่เฟยเปิดไฟฉาย ส่องลงไปในบ่อน้ำ "ฮัลโหล ยังอยู่ไหม?" บริเวณขอบบ่อ มีเศษผ้าสีแดงเกี่ยวติดอยู่เล็กน้อย ไม่มีเสียงตอบรับ แต่กลับมีไอพลังหยินพวยพุ่งขึ้นมา ลู่เฟยแกว่งไม้พุทราเบาๆ ปัดเป่าไอพลังหยินเหล่านั้นให้สลายไป "ยังอยู่ก็ดีแล้ว!" เขาหยิบป้ายหยินออกมา เผยรอยยิ้มที่เป็นมิตรสุดๆ "เรื่องมันเป็นแบบนี้นะ ตอนนี้ลูกน้องฉันยังขาดคนอยู่ เธอดูสิว่าสนใจจะมาร่วมงานด้วยกันไหม? นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากมากสำหรับเธอนะ ฉันแนะนำว่าไม่ต้องคิดให้มากความหรอก!" ไม่กี่วินาทีต่อมา เงาร่างสีแดงสายหนึ่งก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากก้นบ่ออย่างเงียบเชียบ นั่นคือผู้หญิงคนหนึ่ง ชุดกระโปรงสีแดงบนตัวขาดวิ่น ใบหน้าที่ซีดเซียวและเหนื่อยล้าแหงนขึ้นมา จ้องมองลู่เฟยที่อยู่ข้างบนด้วยสายตาเย็นชา "คุณเห็นลูกของฉันไหม?”

“ยังเป็นประโยคนี้อีกแล้ว เธอไม่มีบทพูดอื่นบ้างเลยเหรอ? อย่างเช่น ฉันยินยอมถูกเก็บเข้าไปในป้ายหยิน ฉันอยากจะเข้าร่วมกับร้านอักษรเสียจากใจจริง อะไรทำนองเนี้ย!" ลู่เฟยเกลี้ยกล่อมด้วยคำพูดดีๆ แต่ผีร้ายชุดแดงตนนี้กลับทำเหมือนฟังไม่รู้เรื่อง เอาแต่ถามลู่เฟยซ้ำไปซ้ำมาว่าเคยเห็นลูกของเธอไหม อาจจะเป็นเพราะไม่ได้คำตอบที่ตัวเองต้องการ สีหน้าจึงเริ่มพังทลาย เลือดสีดำไหลรินลงมาตามหางตา "คุณเป็นคนจับลูกของฉันไปใช่ไหม?"

เธอแผดเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดและน่าเวทนา แล้วพุ่งทะยานเข้าหาลู่เฟย ชายกระโปรงสีแดงปลิวไสว กลิ่นอายดูน่าสะพรึงกลัวเป็นพิเศษ น่าเสียดาย ที่ถูกพลังสายหนึ่งกระชากกลับลงไปในทันที ราวกับไม่สามารถออกไปจากบ่อน้ำแห่งนี้ได้ "ไสหัวไป! ฉันจะไปหาลูกของฉัน!" ไอพลังหยินที่ก้นบ่อเดือดพล่าน เงาสีแดงและเงาสีดำกะพริบสลับกันไปมา ต่อสู้กันอย่างดุเดือด "ที่แท้เธอกับปีศาจในบ่อน้ำก็ยังตัดสินแพ้ชนะกันไม่ได้ แบบนี้ก็ยุ่งยากหน่อยแล้วสิ ป้ายหยินอันนี้จุผีได้แค่ตนเดียว จะเลือกใครดีล่ะเนี่ย?" ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าไม่เห็นจะต้องคิดมากเลย "ให้พวกมันแข่งกันเอง ใครชนะคนนั้นก็ได้งานไป โอกาสดีๆ แบบนี้ใช่ว่าใครอยากได้ก็จะได้นะ แต่ว่าพวกมันสู้กันมาตั้งนานแล้วก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ คงต้องหาอะไรมาทำลายความสมดุลของพวกมันเสียหน่อย" เขายิ้มให้ในบ่อน้ำ "งั้นพวกเธอแข่งกันไปก่อนนะ ฉันจะกลับไปเตรียมตัวสักหน่อย" กลับมาถึงร้านอักษรเสีย เขาก็เอาของอาถรรพ์ของตัวเองออกมานับดูรอบหนึ่ง แต่ก็รู้สึกว่าไม่มีชิ้นไหนเหมาะเลย "ทางที่ดีน่าจะมีสิ่งชั่วร้ายตัวใหม่เข้ามาร่วมวงด้วย และสิ่งชั่วร้ายนี้ก็ต้องไม่เก่งเกินไป ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดกลายเป็นศึกสามเส้าขึ้นมาจะไม่ยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่เหรอ? ถ้างั้นปัญหาก็คือ จะไปหาจากไหนล่ะ?" ตลอดสองวันมานี้ ลู่เฟยเอาแต่กลุ้มใจเรื่องนี้ โลกในช่วงสองสามวันนี้ดูเหมือนจะสงบสุขเป็นพิเศษ ไม่มีลูกค้าใหม่แวะเวียนมาเลย เขาเปิดกลุ่มของสมาคมหลิงอิ่น หวังจะดูว่ามีคำขอร้องไหนที่เหมาะสมบ้างไหม "เถ้าแก่ลู่!" ระหว่างที่กำลังเลื่อนดูข้อความ เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนของจูซิ่วจวินดังมาจากนอกประตู เขาลุกขึ้นไปต้อนรับ ก็เห็นจูซิ่วจวินและอาจารย์ถูเข็นตู้แช่แข็งมาตู้หนึ่ง ในนั้นเต็มไปด้วยเนื้อหมู "เถ้าแก่จู นี่คุณ...?”

“เถ้าแก่ลู่ นี่เป็นเนื้อหมูที่เพิ่งฆ่าวันนี้เลย คุณเก็บไว้ค่อยๆ กินนะ ผมกลัวว่าตู้เย็นบ้านคุณจะใส่ไม่พอ เลยอุตส่าห์ใส่ตู้แช่แข็งมาส่งให้เลย" จูซิ่วจวินและอาจารย์ถูทั้งสองคน เหงื่อแตกพลั่กเต็มหัว "คุณก็เกรงใจเกินไปแล้ว เยอะขนาดนี้ผมจะกินหมดได้ยังไง?" ลู่เฟยหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ แต่คนเขาอุตส่าห์ลำบากลำบนมาส่ง จะปฏิเสธก็คงไม่เหมาะ เขาจึงให้หู่จื่อเข็นตู้แช่ไปไว้ในครัว แล้วเสียบปลั๊ก "เถ้าแก่จู อาจารย์ถู นั่งดื่มชาพักผ่อนกันก่อนสิครับ" หลังจากทั้งสองคนนั่งลง ประคองถ้วยชาไว้แต่ก็ไม่ยอมดื่มเสียที สีหน้าดูแปลกๆ "เป็นอะไรไปครับ? เถ้าแก่จู มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ" ลู่เฟยรู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้ตั้งใจแค่จะมาส่งเนื้อหมูอย่างเดียว "อาจารย์หนุ่ม ฉันเองแหละที่มีเรื่อง!" อาจารย์ถูวางถ้วยชาลง แล้วพูดตามตรง "อาจารย์ถู เชิญพูดมาเถอะครับ" ลู่เฟยประหลาดใจเล็กน้อย สังเกตดูสีหน้าของอาจารย์ถูแวบหนึ่ง ตัวเขาเองไม่ได้เป็นอะไร แต่บริเวณหว่างคิ้วกลับมีสีเลือดไม่ค่อยดี ซึ่งเป็นลางบอกเหตุว่าคนในครอบครัวอาจจะประสบเคราะห์กรรม "ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?”

“อาจารย์หนุ่มแม่นเหมือนตาเห็นเลย ที่บ้านฉันเอง!" อาจารย์ถูเบิกตากว้าง ขมวดคิ้วพูด "ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันสร้างบาปฆ่าสัตว์ตัดชีวิตมามากเกินไปหรือเปล่า เวรกรรมถึงตามไปตกที่ครอบครัวฉัน เมียฉันโทรมาบอกว่า ช่วงนี้มักจะเห็นคนหัวเป็นหมูอยู่บ่อยๆ”