ตอนที่ 670 จิตแพทย์

กระดิ่งลมที่ไม่มีแกนกระทบ กลับส่งเสียงดังกริ๊งๆ ไม่หยุด นอกประตู มีเงาดำสายหนึ่งปรากฏให้เห็นลางๆ การรับจำนำคนตายในยามวิกาลไม่มีกฎเกณฑ์อะไรตายตัว ขึ้นอยู่กับว่าลูกค้าจะปรากฏตัวเมื่อไหร่ ลู่เฟยย่อมไม่พลาดโอกาสนี้ เขากลับไปนั่งลงที่เดิม กระแอมไอเคลียร์คอ แล้วทำสัญลักษณ์มือให้เงาดำนอกประตู "เชิญครับ"

เมื่อได้รับอนุญาต เงาดำก็ก้าวเท้า ลอยเข้ามาในโรงรับจำนำอย่างเชื่องช้า นี่คือชายร่างผอมบางสวมเสื้อกาวน์สีขาว เขาสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนป่วย สีหน้าดูเหนื่อยล้าและอิดโรย ดูเหมือนจะเป็นหมอ แต่เสื้อกาวน์กลับมีรอยเลือดเปรอะเปื้อน และเต็มไปด้วยคราบสกปรก

"สวัสดี ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ผมช่วยไหม?" ลู่เฟยเผยรอยยิ้มอย่างมีมารยาทให้เขา ชายร่างผอมบางมีสีหน้าเจ็บปวด ชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้น แล้วค่อยๆ อ้าปากออก ในช่องปากของเขาเหลือลิ้นแค่ครึ่งซีก! เขาพูดไม่ได้

ลู่เฟยตกใจในใจ จากนั้นก็หยิบกระดาษและปากกาออกมา "ถ้าอย่างนั้นคุณเขียนความต้องการของคุณลงมาก็ได้" แต่ชายร่างผอมบางกลับส่ายหน้า บนใบหน้าที่ซูบผอมเผยรอยยิ้มอันน่าเวทนา เขาพยายามดึงมือทั้งสองข้างออกจากกระเป๋าเสื้ออย่างยากลำบาก ข้อมือของเขาโล้นเตียน ไม่มีฝ่ามือ รอยตัดเรียบเนียนมาก เลือดสดๆ ย้อมปลายแขนเสื้อจนแดงฉาน

มือทั้งสองข้างดูเหมือนจะถูกสับทิ้งไปแล้ว! ลู่เฟยรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน หมอท่านนี้ตอนมีชีวิตอยู่เคยพบเจอเรื่องอะไรมากันแน่? "ถ้าอย่างนั้น ผมควรจะช่วยคุณยังไงดีล่ะ?"