ตอนที่ 698 ตัวตายตัวแทน

ปังๆ ปึงๆ! เคร้งๆ คร้งๆ! พวกเขาสามคนอัดอั้นตันใจมานาน หลังจากระดมฟาดกันอย่างบ้าคลั่ง ภายในโลงศพก็เงียบกริบ มีเพียงควันดำลอยออกมาตามรอยแยก "ยังมีใครอยากออกมาอาละวาดอีกไหม?”

“มาเลย มาพร้อมกันให้หมด! จะได้ไม่ต้องเสียเวลาจัดการทีละตัว มันยุ่งยาก!" พวกเขาจ้องโลงศพที่เหลือตาเขม็ง เณรน้อยจิ้งคงหลบอยู่หลังร่างใหญ่โตของศิษย์พี่อย่างกล้าๆ กลัวๆ โผล่มาแค่หัว โลงศพที่เหลือเงียบสนิท เงียบผิดปกติเลยล่ะ ทุกคนถืออาวุธเวทรออยู่พักหนึ่ง ก็ไม่เห็นมีความเคลื่อนไหวอะไรอีก "ดูท่าคืนนี้คงจะได้พักผ่อนแล้วล่ะ" ทุกคนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก กู่เติงปิดโลงศพที่มีควันลอยออกมา แล้วพนมมือขอบคุณลู่เฟยด้วยความซาบซึ้งใจ "อมิตตาพุทธ! ถ้าคืนนี้ไม่ได้เถ้าแก่น้อยลู่ช่วยไว้ ลำพังอาตมากับศิษย์น้องสองคน คงสะกดศพเดินได้เยอะขนาดนี้ไว้ไม่อยู่แน่ๆ”

“ไต้ซือพูดแบบนี้ก็เกรงใจกันเกินไปแล้ว" ลู่เฟยโบกมือ จัดการโลงศพเสร็จ ทุกคนก็กลับมาที่ด้านหน้าศาลาตั้งศพ จุดเทียนขึ้นใหม่ แล้วนั่งพักผ่อน แต่ลู่เฟยไม่ได้ดับตะเกียงกุศล นำไปวางไว้บนโต๊ะบูชาแทน โลงศพถูกปิดผนึกไว้อย่างดี แถมยังมีตะเกียงกุศลและตะเกียงนิรันดร์ส่องสว่าง ตอนนี้เลยสงบเสงี่ยมเรียบร้อยดี ผ่านความวุ่นวายมาจนถึงตอนนี้ ก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงกลางดึกแล้ว ถึงโลงศพจะสงบลงแล้ว แต่อากาศก็ยังคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพ หู่จื่ออยากจะเปิดประตูเพื่อระบายอากาศ แต่กลับพบว่าประตูถูกล็อกกุญแจจากด้านนอก พอไปเปิดหน้าต่าง หน้าต่างก็ถูกปิดตายไว้เหมือนกัน "หนอยแน่ะ คนหมู่บ้านนี้กล้าขังพวกเราไว้เหรอเนี่ย!" หู่จื่อโวยวายด้วยความโกรธ ลู่เฟยและกู่เติงมองหน้ากัน และก็เข้าใจเจตนาของพี่น้องตระกูลเหอและชาวบ้านพวกนั้นในทันที "นี่กะจะให้พวกเราเป็นตัวตายตัวแทนสินะ!”

“พวกเขาคิดว่า ถ้าศพเดินได้กินพวกเราแล้ว จะไม่ไปกินพวกเขาหรือไง?”

“ทั้งโง่ทั้งเลวเลยจริงๆ!" ไฟโกรธที่เพิ่งมอดลงไปในใจของทุกคน กลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้ง แค่ประตูปิดตาย ขังพวกเขาไว้ไม่ได้หรอก แต่การกระทำของชาวบ้านพวกนั้นมันน่าขยะแขยงจริงๆ! "อาตมาจะไปคุยให้รู้เรื่อง! พวกเราสองศิษย์พี่ศิษย์น้องจะลำบากหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าทำให้เถ้าแก่น้อยลู่ต้องมาเดือดร้อนไปด้วย ต่อให้อาตมาตกนรกขุมที่สิบแปดก็ยังชดใช้ไม่หมดหรอก!" กู่เติงโกรธจัด สะบัดแขนเสื้อ เตรียมจะไปถีบประตู "ไต้ซือ เดี๋ยวก่อน!" ลู่เฟยร้องห้าม สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม "ไต้ซือ ไม่ต้องรีบร้อนหรอกครับ รอให้พวกนั้นมาเปิดประตูพรุ่งนี้เช้า ค่อยคิดบัญชีรวบยอดก็ยังไม่สาย!”