ตอนที่ 700 หมู่บ้านซอมบี้

เหอเจียเย่ที่กลายร่างเป็นศพเดินได้ ส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายดิ้นรนอย่างรุนแรง ดวงอาทิตย์ถูกเมฆดำก้อนหนึ่งบดบัง เมื่อปราศจากแสงแดดสาดส่อง ร่างกายของเหอเจียเย่ก็บิดเบี้ยว ราวกับศพเดินได้ที่พยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา "ไต้ซือ!”

“พวกเราผิดไปแล้ว!”

“ไต้ซือ ช่วยพวกเราด้วยเถอะ!" ชาวบ้านตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง พยายามทุบประตูอย่างสุดชีวิต ผู้หญิงบางคนถึงกับร้องไห้ออกมา เหอเจียเหว่ยตกใจกับสภาพอันน่าสยดสยองของน้องชายจนแข้งขาอ่อนแรง วิ่งหนีไม่ไหว ได้แต่คลานไปทางศาลาตั้งศพ สถานการณ์วุ่นวายสุดๆ "สมน้ำหน้า! อยากหลอกคนอื่นดีนัก อยากเล่นแง่ดีนัก!" หู่จื่อขวางประตูไว้พร้อมกับด่าทออย่างเกรี้ยวกราด เณรน้อยจิ้งคงเกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่น มองดูคนที่กลายเป็นศพเดินได้ด้วยสายตาหวาดกลัว จากนั้นพอมองเห็นชาวบ้านที่ตกใจจนฉี่ราดกางเกง บนใบหน้าอวบอ้วนก็เผยให้เห็นความเห็นใจ "ศิษย์พี่ พุทธธรรมสอนว่าพวกเราควรมีเมตตา โปรดสัตว์โลกไม่ใช่หรือ? พวกเรามาหลอกให้คนอื่นกลัวแบบนี้ ถ้าท่านเจ้าอาวาสรู้ จะไม่ลงโทษพวกเราเหรอ?”

“จิ้งคง จำไว้นะ! แม้สายฝนจากฟากฟ้าจะกว้างใหญ่ไพศาล แต่ก็ไม่อาจหล่อเลี้ยงต้นหญ้าที่ไร้ราก พุทธธรรมแม้ไร้ขอบเขต แต่ก็ไม่อาจโปรดสัตว์ที่ไร้วาสนา! คนบางคนบนโลกใบนี้ ถ้าไม่ให้บทเรียนเสียบ้าง พวกเขาก็จะไม่ฟังคำเตือน! ที่พวกเราทำแบบนี้ ก็เพื่อความหวังดีต่อพวกเขา" กู่เติงอธิบายอย่างจริงจัง "อ๋อ" เณรน้อยพยักหน้าอย่างครึ่งๆ กลางๆ นอกประตู ชาวบ้านเบียดเสียดกันอยู่ที่ประตูอย่างเอาเป็นเอาตาย แทบอยากจะแทรกตัวเข้าไปตามซอกประตู ตอนนี้ไม่มีแสงแดดแล้ว เห็นๆ อยู่ว่าเหอเจียเย่ที่กลายเป็นศพเดินได้กำลังเดินโซเซเข้ามาใกล้ ที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือ ในบรรดาชาวบ้านที่เบียดกันอยู่หน้าประตู จู่ๆ ก็มีอีกสองคนล้มลงไปกองกับพื้น ชักกระตุกอย่างน่ากลัว "ไต้ซือ——" เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไปทั่ว "เอาล่ะ หู่จื่อ พอได้แล้ว" ลู่เฟยถึงได้ส่งสัญญาณให้หู่จื่อปล่อยมือจากบานประตู

ขืนปล่อยให้พวกเขากลายเป็นศพเดินได้ไปจริงๆ จะไปเก็บเงินกับใครล่ะ? หู่จื่อปล่อยมือ ประตูเปิดออก คนพวกนี้กลิ้งหล่นเข้ามาเหมือนข้าวปั้น "ไต้ซือ กลายเป็นศพเดินได้แล้ว กลายเป็นศพเดินได้จริงๆ แล้ว!”