ตอนที่ 718 ผงคืนความเยาว์

เขี้ยวศพเดินได้แข็งเป็นอย่างมาก การจะฝนให้กลายเป็นผงนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อีกทั้ง ทันทีที่เริ่มฝนเขี้ยวซี่หนึ่งแล้ว จะหยุดกลางคันไม่ได้ ต้องฝนเขี้ยวซี่นั้นให้กลายเป็นผงทั้งหมดถึงจะพักได้ มิเช่นนั้น ผงก็จะสูญเสียสรรพคุณพิเศษไป "เขี้ยวจะแข็งแค่ไหนมันจะไปแข็งกว่าหินลับมีดได้ยังไง? เถ้าแก่วางใจได้เลย พรุ่งนี้เช้าฉันจะทำให้พวกมันกลายเป็นผงให้หมด!" หู่จื่อลั่นวาจาหนักแน่น ก่อนจะไปซื้อหินมาสองสามก้อนแล้วเริ่มลงมือฝนเขี้ยวศพเดินได้ ส่วนลู่เฟยก็เริ่มปลูกเมล็ดบัวไฟ ดินโคลนและอ่างบัวมีเตรียมไว้พร้อมแล้ว เจ้าอาวาสเฒ่าใจป้ำมาก ยกอ่างบัวที่ว่างอยู่ในวัดให้ลู่เฟยมาด้วย อ่างใบนี้ใหญ่มาก เส้นผ่านศูนย์กลางเกินกว่าหนึ่งเมตร ลู่เฟยและหู่จื่อต้องออกแรงมหาศาล กว่าจะแบกมันเข้ามาในลานบ้านได้ ลู่เฟยเพียงแค่นำอ่างไปวางไว้ในที่ที่มีแสงแดดส่องถึงอย่างเต็มที่ จากนั้นก็นำเมล็ดบัวไฟลงไปแช่ ผ่านไปเจ็ดวัน หากเมล็ดบัวงอก ก็ถือว่าก้าวแรกสำเร็จแล้ว เขาก็จะสามารถนำเมล็ดบัวฝังลงในโคลนเพื่อปลูกต่อไปได้ ก้าวที่สองก็คือการเลี้ยงดูต้นกล้าให้เติบโต ในช่วงเวลานี้ต้องดูแลอย่างระมัดระวัง รดน้ำเป็นประจำ รักษาระดับน้ำให้อยู่ในระดับหนึ่ง และห้ามใช้น้ำประปา ต้องใช้น้ำฝนหรือน้ำพุธรรมชาติบนภูเขาเท่านั้น ลู่เฟยมองดูท้องฟ้า เลือกตำแหน่งที่รับแสงแดดได้ดีที่สุดแต่ไม่สะดุดตาจนเกินไป แล้วจัดการวางอ่างบัวให้เข้าที่ จากนั้น ก็นำเมล็ดบัวไฟใส่ลงไปในน้ำ "หวังว่าจะงอกออกมาได้อย่างราบรื่นนะ" มองดูเมล็ดพันธุ์จมลงสู่น้ำ ลู่เฟยสูดลมหายใจเข้าเบาๆ "ช่วงนี้ทางที่ดีอย่าเพิ่งเดินทางไกลเลย ก่อนที่มันจะงอก ยังต้องเตรียมน้ำฝนกับน้ำพุภูเขาไว้ให้พร้อมอีก”

“แต่อ่างบัวตั้งโดดเดี่ยวอยู่ตรงนี้ใบเดียว มันดูสะดุดตาเกินไปหน่อย" ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงออกไปซื้ออ่างปลาขนาดใหญ่ที่มีรูปทรงคล้ายกันมาสองสามใบ วางไว้ข้างๆ อ่างบัว ใส่ต้นไม้สีเขียวลงไปบ้าง และเลี้ยงปลาคาร์ฟไว้สองสามตัว ด้วยวิธีนี้ พอคนอื่นเข้ามาในลานบ้าน ก็จะคิดว่าเขาแค่ปลูกต้นไม้เลี้ยงปลาเท่านั้น อ่างเปล่าที่เหลืออีกใบ ก็ยังเอาไว้รองน้ำฝนได้ด้วย ทำเรื่องพวกนี้เสร็จ พระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว หู่จื่อยังคงฝนเขี้ยวศพเดินได้ซี่แรกอยู่เลย "หู่จื่อ พยายามเข้านะ! ฉันเอาใจช่วยนายอยู่!" ลู่เฟยไปดูแวบหนึ่ง แล้วก็พกตะเกียงกุศลไปหาปรมาจารย์ม่อ เพื่อขอให้เขาสร้างโป๊ะตะเกียงให้ตะเกียงน้ำมันดวงนี้ การใช้ตะเกียงกุศลหลายครั้งที่ผ่านมา ต้องมีคนคอยเฝ้าดูเปลวไฟโดยเฉพาะ ซึ่งมันยุ่งยากมาก แต่ถ้าเพิ่มโป๊ะตะเกียงเข้าไป ก็ไม่ต้องกลัวว่าไฟจะถูกลมพัดดับ การใช้งานก็จะสะดวกขึ้นมาก "เถ้าแก่น้อยลู่ไม่ต้องห่วง ฉันจะทำตะเกียงดวงนี้ให้เป็นตะเกียงถือที่ไม่กลัวลมกลัวฝน รับรองว่าคุณต้องพอใจแน่ อีกสามวันค่อยมารับก็แล้วกัน!" งานแค่นี้สำหรับปรมาจารย์ม่อแล้วถือเป็นเรื่องกล้วยๆ ทว่า ต้องทำขึ้นมาให้พอดีเป๊ะ ดังนั้นตัวตะเกียงจึงต้องทิ้งไว้ที่เขา "รบกวนปรมาจารย์ม่อด้วย!" ลู่เฟยย่อมเชื่อถือในตัวปรมาจารย์ม่ออยู่แล้ว จึงจ่ายเงินมัดจำทันที แล้วกลับไปรออย่างวางใจ วันต่อมา หู่จื่อเพิ่งจะฝนเขี้ยวศพเดินได้เสร็จแค่สองคู่ แค่สองคู่นี้ ก็แทบจะเอาชีวิตแก่ๆ ของเขาไปแล้ว "เถ้าแก่ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากพยายามนะ แต่ฉันหมดแรงแล้วจริงๆ! ดูมือฉันสิ จะกินข้าวยังจับตะเกียบไม่อยู่เลย" หู่จื่อไม่ได้นอนมาทั้งคืน มือสั่นพั่บๆ เหมือนคนเป็นพาร์กินสัน สีหน้าซีดเซียวราวกับถูกผีสาวสูบวิญญาณไป "เอาเถอะ สองคู่ก็พอใช้แล้ว!" ลู่เฟยโบกมือ ให้เขาไปพักผ่อน จากนั้นก็โทรศัพท์เรียกหลิวฟู่กุ้ยมา "เหล่าหลิว สิ่งนี้เรียกว่า ผงคืนความเยาว์! เอาผงชนิดนี้ผสมลงในสกินแคร์นิดหน่อยแล้วทาหน้า จะทำให้ผิวพรรณเกิดใหม่... พูดง่ายๆ ก็คือ สามารถทำให้ผิวของคนเรากลับมาอ่อนเยาว์ เต่งตึง เรียบเนียน และละเอียดอ่อนได้”

“ผงคืนความเยาว์?" หลิวฟู่กุ้ยตาเป็นประกาย "ผู้หญิงสมัยนี้ ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ร้อยทั้งร้อยก็อยากสวยขึ้นกันทั้งนั้น! พวกที่ทำธุรกิจเสริมความงามตอนนี้ มีใครบ้างที่ไม่กอบโกยเงินเป็นกอบเป็นกำ!”

“ดอกไม้ไม่มีวันบานซ้ำสอง คนเราไม่มีวันหนุ่มสาวอีกครั้ง”

“สามารถทำให้คนกลับมาหนุ่มสาวได้อีกครั้ง นี่ นี่ นี่ ขนาดฉันเป็นผู้ชายยังอดใจเต้นไม่ได้เลย!”